လောကရဲ့သစ္စတရား အပိုင်း (၁)

လောကရဲ့သစ္စတရား အပိုင်း (၁)

ရေးသားသူ - ထူးခြား

{ အင်းစက်၊ကပ်ကိုး ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။ }

အခန်း ၁။

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဆိုသည်နှင့် တွေ့ဆုံဖူးသူတိုင်းက ရိုးရိုးအေးအေး စကား ကျယ်ကျယ်မပြော လူကြီးသူမ တွေ ပြောလေ့ရှိသည့် မိန်းခလေး ပီသသည် ဆိုသည့် ကောင်မလေး ကို မျက်စေ့ထဲ တန်းမြင်ကြသည်။ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း မျက်လုံး ကျယ်ကျယ် နှင့် အမြဲတန်းပြုံးချိုနေသော မျက်နှာလေးက ရုပ်ရှင်မင်းသမီးတွေလို မချောပေမဲ့ ချစ်စရာကောင်းသည်။ စလင်းဘော်ဒီ ဟု ဆိုရမည့် သွယ်သွယ်လျှလျှ ကိုယ်လုံးလေး ရှိသော်လည်း ကျင်သောခါး နှင့် ဝိုင်းသောတင်လေး ရှိသည်။ မြန်မာဆန်ဆန် ရင်ဖုံး ကိုယ်ကျပ် အကျႌလေး ဝတ်ထားလျှင် မို့မောက်လုံးကြွ နေသော ရွှေရင် အစုံက အကြီးကြီး မဟုတ်သော်လည်း ထင်ထင်ရှားရှားကလေး ရှိသည်။

နေထက်နိုင် နှင့် အိမ်ထောင်ကျတော့ အသက်က ၂၅။ သူများတွေက အပျို ကြီး လို့ ခေါ်နေကြပြီ။ နေထက်နိုင် နှင့် အိမ်ထောင်မကျခင် ရီးစား သုံးယောက် ရှိခဲ့သည်ဟု သူမ က ဝန်ခံခဲ့သည်။ နေထက်နိုင် ကိုယ်တိုင်လည်း သိခဲ့တဲ့ဇာတ်လမ်း ရှိသည်။ အဲဒါက သူမ ၏ ပထမဆုံး ရီးစား။ နေထက်နိုင် ၏ သူငယ်ချင်း။ အဲဒီကောင်ကြောင့်လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် နေထက်နိုင် နှင့် သိခဲ့ကြတာဖြစ်သည်။ နောက်တော့ နေထက်နိုင် သူငယ်ချင်း ဇင်မျိုးပိုင် နှင့် ပြတ်သွား တော့ သူတို့ နှစ်ယောက် အဆက်အသွယ် မရှိကြတော့။ သို့သော်လည်း နှစ်နှစ်လောက် ကြာတော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် နေထက်နိုင်တို့ သူငယ်ချင်း အုပ်စု ထဲ သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာ ရီးစား နှင့် ပြတ်ပြီး အသဲကွဲသလို ဖြစ်နေသူ နေထက်နိုင် နှင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ အိစိကလီ ဖြစ်လာသည်။ နောက်တော့ သမီးရီးစား ဖြစ်သည်။ သမီးရီးစား ဖြစ်တော့ သူမ ယခင်က ရီးစားတွေ ရှိခဲ့တာကို ဝန်ခံသည်။ ဇင်မျိုးပိုင် ပြီး နောက်တယောက် နှင့် ဖြစ်သည်။ 

ထိုတယောက်က သူမ အပေါ် ဖေါက်ပြန်သလိုလို ဘာလိုလို ညာလိုလို ဖြစ်လာသဖြင့် ထိုတယောက် နှင့် မကွဲခင်ကိုပင် အရွဲ့တိုက်ကာ နောက်တယောက်တွဲလိုက်သဖြင့် ထိုသူ နှင့် သမီးရီးစား ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။ ထိုသူက လည်း သူမ နှင့် လအနည်းငယ် တွဲပြီးမှ အိမ်က သဘောတူ ပေးစားသည့် မိန်းမ နှင့် ယူသွားသဖြင့် စိတ်လေကာ နေထက်နိုင် တို့ အဖွဲ့ ဆီ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ရီးစားကွဲ အသဲကွဲ နှစ်ယောက် ခံစားချက်တူ ပြီး ပေါင်းမိသွားကြသည်။

နေထက်နိုင် ၏ ရီးစား မှာ သူ့ထက် အသက် အနည်းငယ်ကြီး ပြီး လိင်ကိစ္စ ရေးရာ မှာ ကျွမ်းကျင်သည်။ နေထက်နိုင် ကို လိင်ဆက်ဆန်မှု ကိစ္စအဝဝကို  သင်ပြပေးသွားနိုင်သည်။  နောက်ပိုင်း နေထက်နိုင် စဉ်းစားမိသည်မှာ သူ့ကို ဆက်ခ် အလို ရှိသဖြင့် အသုံးချသွားပြီး မလိုတော့ ပြစ်ထားခဲ့တာပဲ ဖြစ်မည်ဟု ပင်။ နေထက်နိုင် မိန်းမ တွေ ပေါ်မြင်သည့် အမြင် နည်းနည်းပြောင်းလာခဲ့သည်။

ထို အမြင်ကြောင့်ပဲလား မသိ။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် ရီးစား ဖြစ်ပြီးတော့ တပတ်လောက် အကြာမှာ  ပင် နေထက်နိုင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် လွန်လွန်ကျူးကျူး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူ့အိမ်မှာ လူကြီးတွေ မရှိတုန်း ချိန်းကာ သူ့အခန်းထဲတွင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူကို လိုးလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက် ရီးစား ဖြစ်ပြီး နောက်နေ့မှာ ပင် နေထက်နိုင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို နူတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်း၊ နို့ကို နှယ် စသဖြင့် လုပ်ခဲ့ပြီး နောက်တနေ့ မှာ သူ့ပုဆိုးခါးပုံစကို ဖြေ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်ကို ဆွဲယူပြီး သူ၏ မာတောင်နေသော လီးကို ကိုင်ခိုင်း ထုခိုင်းခဲ့သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိ သူ့အလိုကို လိုက်လျှောခဲ့သဖြင့် သူက လုပ်လို့ ရမည်ဆိုတာကို သိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ့အခန်းသို့ ခေါ်ကာ လိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို လိုးလိုက်ရတော့ သူ့စိတ်ထဲ မှာ တမျိုး ဖြစ်ရသည်။ နေထက်နိုင် ၏ ပြတ်သွားသော ရီးစား မမ နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ အတွေ့အကြုံ မရှိသလို သူတွေ့မြင်ရသည်။ သူ့စိတ်ထဲ ထင်ထားသည်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် ပထမ ရီးစား များ နှင့် အတွေ့အကြုံ ရှိရမည်ဟု ။ သို့သော် ထင်ထားသလို မဟုတ်။ သူဦးဆောင် သည့်နောက်ကို သာလိုက်သည်ကို တွေ့နေရသည်။ စောက်ဖုတ်လေးက တော့ စေးကျပ် နေသည် စောက်ရည်တွေ ရွဲအောင် ထွက်လို့သာ လိုး၍ အဆင်ပြေသည်။ ကိုယ်လုံးလေးက ပါးလျှပ် ပြီး ခါးကျင်ကျင်လေး မို့ ခါးကိုင်ကာ အားရပါးရ ဆောင့်လိုး လို့ ကောင်းသည်။ နဂိုထည်းက စကား နည်းပြီး အိန္ဒြေရသူမို့ တအားကြီးတော့ ကော့ပြန်နေအောင် မညီးငြူ၊ အံကြိတ်ကာ ခံရှာသည်။ 

နောက်ပိုင်း သူတို့ နှစ်ယောက် တပတ် တခါလောက် လိုးဖြစ်လာသည်။ နေထက်နိုင် မိဘတွေက လည်း ရှေးရိုး အယူအဆမို့ သူများ သားသမီးကို ခုလို တွဲနေတာ ရေရှည်မသင့်ဟု သူ့ကို ပြောကြသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကိုယူလိုက်ဖို့ တိုက်တွန်းသည်။သူ အခုလို တပတ်တခါ မှန်မှန်လိုးနေတာသာ သိလျှင် သူတို့ ဘယ်လို များနေကြမည်မသိဟု နေထက်နိုင် တွေးမိသေးသည်။ သို့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်က လည်း ငါအိမ်ထောင်ပြုဖို့ အရွယ်ရောက်နေပြီလေဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို လက်ထပ်ယူလိုက်တော့သည်။

နေထက်နိုင် ရော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပါ နှစ်ယောက်စလုံး အခုမှ ကျောင်းပြီးလို့ အလုပ်ဝင်စ လူငယ်များ ဖြစ်လေရာ၊ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ယာ ဝယ်ဖို့ မပြော နှင့် ငှားနေဖို့ပင် အဆင်မပြေ သေး။  နေထက်နိုင် မိဘ အိမ်မှာပင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လိုက်နေရလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ နိုင်ငံခြားမှ လာဖွင့်ထားသော ကုမ္ပဏီတခု တွင် အလုပ်လုပ် ရုံမက၊ စနေတနင်္ဂနွေများတွင်လည်း ကွန်ပြူတာ သင်တန်း ဖွင့်ထားသော သူမ ဆရာတဦး၏ ကျောင်းတွင် အချိန်ပိုင်း ဝင်သင်ပေးသေးသည်။

ပုံမှန်ရက်များတွင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို သူမ ကုမ္ပဏီ က ကားဖြင့် လာကြို ၊ ရုံးဆင်းချိန် ပြန်ပို့ပေးသည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ရက်များတွင်တော့ နေထက်နိုင် က အားနေသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် ကျောင်းသို့ လိုက်ပို့ လိုက်ကြို လုပ်ပေးသည်။

နေထက်နိုင် လည်း အိမ်ထောင်ကျပြီး သူငယ်ချင်းတွေ နှင့် သိပ်မတွဲဖြစ်တော့ အကုန်လုံးက လည်း သူ့အိမ်ထောင် သူ့မိသားစု တွေ နှင့် ဆိုတော့ သူလည်း သူ့အလုပ်သူလုပ်၊ အလုပ်သွားအလုပ်ပြန်၊ နေ့တဒူဝ အလုပ်ရှုတ်နေခဲ့သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ စာသွားသင်သည့် အချိန်မှာ သာ တယောက်ထည်း အားနေသဖြင့် အင်တာနက် တက်ကာ ဟိုဟို ဒီဒီ ကြည့်ဖြစ်လာသည်။ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် ပျင်းရာမှ မြန်မာ ပွင့်လင်းရသာ စာပေများ ရှိသော ဆိုက်တွေကို ရောက်ကာ ထို ဆိုက်မှ စာရေးသူများ ရေးသည့် ဇာတ်လမ်းတွေကို ဖတ်ဖြစ်လာသည်။ နေထက်နိုင် မှာ လူပျို ဘဝကတည်းက အောစာအုပ် အသေးလေးများကို ဖတ်ရတာ ဝါသနာ ပါခဲ့သည်။ 

သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်း အလုပ်ရှုတ်သဖြင့် ငှားဖို့လည်း အဆင်မပြေ၊ ထို အဆက်အသွယ်များ လည်း မချိတ်မိတော့ သဖြင့် မဖတ်ဖြစ်သည်မှာ ကြာလှပြီ။ ယခုမှ ရတနာ သိုက်တွေ့သလို ဖြစ်ရသည်။ အတွေးပင်လယ်ပြာ၊ အချစ်တက္ကသိုလ်၊ တိတ်တခိုး စသည့် ဆိုက်တို့ တွင်  လက်ရာပြောင်မြောက် လှသော စာရေးသူများ ၏ စာတွေကို ဖတ်ရှုမိလေသည်။ ထို စာပေများထဲ တွင် သူ့ကို စိတ်အတက်ကြွစေဆုံး ဇာတ်လမ်းများမှာ ဆွင်းကင်း ဟု ခေါ်သော၊ လင်မယားချင်း လဲလှယ်လိုးကြသည့် ဇာတ်လမ်းများ၊ ကပ်ကိုး ခေါ် သည့် ကိုယ့်မယားကို တခြားလူတယောက် နှင့် လိုးသည်ကို ခွင့်ပြုပြီး ချောင်းကြည့် ကာ ဖီးတက်သည့် ဇာတ်လမ်း၊ သွေးသား ရင်းကြသည့် မိသားစု ဝင်ချင်း အမှတ်မထင် လိင်ဆက်ဆံမိကြသည့်ဇာတ်လမ်း စသည်တို့ ဖြစ်သည်ကို သတိထားမိလာခဲ့ရသည်။

ထိုအခါမှ စ၍ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို သူ့စိတ်ကူး ထဲတွင် တခြား ယောက်ျား တို့ ဖြင့် လိင်ဆက်ဆန်သည်တို့ကို ဖာတ်လမ်းဖေါ် တွေးမိလာသည်။ ထိုအတွေးက ပင် သူ့ကို လိင်စိတ်ပိုမို ထကြွ လာစေခဲ့ရသည်။ လက်တွေ့တွင်တော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လို စကားတိုးတိုး သာ ပြောတတ်သော၊ အိန္ဒြေကြီးမားကာ ရိုးရိုး အေးအေး သာ နေတတ်သော မိန်းခလေး မျိုး က သူ့အတွေးထဲက မိန်းခလေး လို ဘယ်မှာသာ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။ သို့သော်လည်း အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံး၊ နှစ်လိုဘွယ် အမူအကျင့် တို့ကြောင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ သူ့ထက် မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်း ၊ ခင်မင်သူတွေ ပို ပေါကြွယ်ဝလေသည်။ တခါတလေ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အပေါင်းအသင်း သူငယ်ချင်းများ ၏ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများသို့ သူကသာ လိုက်လံတက်ရောက်ခဲ့ရသည်များ ရှိလေသည်။ သူ့မှာ ထိုကဲ့သို့ ပွဲမျိုး ပင် မယ်မယ်ရရ  မရှိတော့ခြေ။

တနေ့တော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ အလုပ်က နှစ်ပတ်လည် ခရစ်စမတ်ပါတီ လုပ်သည်။ ဝန်ထမ်းများ၏ မိသားစုဝင်တွေ ကိုပါ ဖိတ်သဖြင့် နေထက်နိုင် လည်း လိုက်သွားမိသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ၏ ဘော့စ် မစ္စတာဂတ် အပါအဝင် သူမ လုပ်ဖေါ်ကိုင်ဖက်တွေ နှင့် တပျော်တပါး စားကြသောက်ကြ သည်။ မစ္စဂတ် က အသက်ငါးဆယ်ကျော် ပြင်သစ်လူမျိုး ဖြစ်ပြီး မုဆိုးဖို သားသမီး နှစ်ယောက် ရှိသည်။ သားသမီးတွေက ပဲရစ်မှာ တက္ကသိုလ်တက်နေကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေတတ်သူဖြစ်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် အတူလုပ်နေသည့်ထဲမှ နိုင်မင်းခန့် ဆိုသည့် ကောင်ကို နေထက်နိုင် သတိထားမိသည်။ အဲဒီကောင်က မြောက်ကြွမြောက်ကြွ နှင့်ဟု ထင်မိသည်။ နိုင်ငံခြား ကုမ္ပဏီမှာ လုပ်နေသည်ဟု ဆိုပြီး သူ့ကိုယ်သူ နိုင်ငံခြား ရောက်နေသည်ထင်သလားမသိ၊ အမျိုးသမီး များကို ပုခုံးဖက် ခါးဖက် ခြေပုတ်လက်ပုတ် ဖြင့် စကားပြောဆို သည်ကို တွေ့နေရသည်။ 

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့်ပင် ထိုင်ခုံခြင်း ယှဉ်ထိုင်ရက်မှ သူ့ဖုံး ထုတ် ကာ ဆလ်ဖီ ဆွဲဖို့ လုပ်သည်။ အနားမှာ ရှိနေသည့် နေထက်နိုင် က သူရိုက်ပေးမည်ဟု ပြောကာ ဖုံးကို ယူလိုက်သည်။  ကုလားထိုင်ခြင်းဝေးနေသဖြင့် နည်းနည်းကပ်ဖို့ ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ ထိုင်နေတာကဘီးတတ် ကုလားထိုင်တွေ ဆိုတော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကုလားထိုင်နားကို ခြေထောက်ဖြင့်တွန်းပြီး ကပ်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ကြမ်းမညီသဖြင့် ပြန်ပြန်လှိမ့်သွားသည်။ သူက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကုလားထိုင်ကို လှမ်းဆွဲရမည့် အစား သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပုခုံး နှစ်ဖက်ကို သူ့လက်ဖြင့် တဖက်တချက်ကိုင်ကာ ဆွဲထားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် နေထက်နိုင် က ဓါတ်ပုံ ရိုက်လိုက်သည်။ ပုံထဲတွင် သူမ က ပြုံးနေပြီး သူမ နှင့် ယှဉ်လျှက် နိုင်မင်းခန့် က သူမပုခုံးကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုပုံကို ဖုံးထဲမှာ ပြန်ကြည့်ရင်း နေထက်နိုင် လီးတောင်လာသည်။ တကယ်လို့ နိုင်မင်းခန့်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို လိုးနေသည်ဆိုလျှင် ဆိုသည့်အတွေးက သူ့ရင်တွေကို ခုံလာစေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့ရသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာက တော့ ဘာမှ မဖြစ်သလို။

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဘော့စ် ဂတ် ကလည်း ပါတီ စက္ကူဦးထုပ် ကို ဆောင်းပြီး နောက်ပြောင်ပြောင်ဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖြင့် တွဲကာ ဓါတ်ပုံလာရိုက်သေးသည်။ ကိုယ်တပိုင်းပုံ ခေါင်းချင်း ကပ်ရိုက်ကြသဖြင့် မျက်နှာ ပါးခြင်း ထိလှမိတတ် ပင်။ နေထက်နိုင် ဒူးပင်ချောင်လာသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာကို အကဲခပ်တော့ ဘာမှ မထူးခြား ပုံမှန်ပင် ပြုံးပြုံးလေး နှင့် အေးအေး ဆေးဆေးပင်။ နေထက်နိုင် စိတ်ကူး ထဲမှာ နိုင်မင်းခန့် တလှည့် ၊ မစ္စတာဂတ် တလှည့် သူ့မိန်းမ ကို လိုးနေသည်ဟု ပုံဖေါ်တွေး နေရင်း က လီးတအားတောင်လာသည်မှာ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ကျပ်ကျပ်ကြောင့် လီးက ညှောင်းပင် ညှောင်းလာသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အိမ်ပြန်ကြရအောင် ဟု သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ပြောလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ခနလေး ခနလေး ဟု ဆိုရင်း နောက် တနာရီလောက် ကြာမှ ပြန်ဖြစ်သည်။ ဘော့စ်က ကုမ္ပဏီက ကားဖြင့် လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်သဖြင့်ကုမ္ပဏီ ကားလေး ဖြင့် အိမ်ပြန်လာကြသည်။

“မောင် ဒါ ဦးစိုးမိုးအောင်  တဲ့ ချစ်လေး တို့ ကုမ္ပဏီက ကားဆရာကြီး ပေါ့။ ချစ်လေးကို ခု ကားမောင်းသင်ပေးနေတာလေ”

“ဟုတ်ကဲ့ ဦးစိုးမိုးအောင် တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်။ သီရိ ကို သင်ပေးတာလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ”

“ရပါတယ် ဆရာရယ် မမလေး ကဉာဏ်ကောင်းပါတယ်။ အတတ်လွယ်တယ်လေ”

“ဦးကြီးစိုး သင်တာလည်း ကောင်းလို့ပါ”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် ခုတလော ကားမောင်းသင်နေသည်။ သူတို့ မှာ ကားမဝယ်နိုင်သေးသော်လည်း သူမ ဘော့စ် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ကားမောင်း သင်ဖို့ နှင့် ဒရိုင်ဗာလိုင်စင် ယူထားဖို့ ပြောခဲ့သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကားမောင်းတတ်သွားပါက သူမ အတွက် အလုပ်သုံးဖို့ ကားတစီး ထားထားပေးမည်ဟု လည်း ဆိုထားသဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကားမောင်း သင်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သူမ မှာ အလုပ်ချိန်က စနေ၊ တနင်္ဂနွေ အားရက်မှာပင် သင်တန်း သွားပေးနေရသဖြင့် တခြားမှာ သွားသင်ဖို့ အချိန်မရ၊ ထို့ကြောင့် သူမ ဘော့စ်ကို ခွင့်တောင်းကာ ဦးကြီးစိုး ကိုလည်း ညှိလိုက်သည်။ သူမတို့ ကို ရုံးအပြန်လိုက်ပို့ချိန်တွင် တခြား လူများကို အရင်လိုက်ပို့စေပြီး သူမ ကို နောက်ဆုံးမှ ပို့စေသည်။ ထို အချိန်မှာ သူမ ကို ကားမောင်း သင်ပေးစေသည်။ လူရှင်းသော ကားလမ်း ကွင်းပြင်တို့ ဘက်ကို သွားကာ နာရီဝက် တနာရီခန့် သင်စေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် အိမ်ပြန် နောက်ကျ နေရသည်။

နေထက်နိုင် က ဦးကြီးစိုး ခေါ် ဦးစိုးမိုးအောင်ကို မသိမသာ လေ့လာမိသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင်မှာ အသာညိုညို အညာသားရုပ်မျိုး ၊ အသက် ၅ဝ ခန့် ရှိသော်လည်း ကျန်းမာရေးကောင်းပုံ ၊ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ဘော်ဒီ တောင့်တောင့် ဖြစ်သည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် နှင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ မျက်နှာတွေက တယောက်ကို တယောက် ကြည့်တာ ရှုတာ လည်းရိုးရိုးသားသား၊ သူတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာမှ ရှိပုံ မရ။ သို့သော်လည်း နေထက်နိုင် ခေါင်းထဲ တွင် ဦးစိုးမိုးအောင် က သူ့ မိန်းမ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ကားနောက်ခန်းမှာ အားရပါးရ လိုး နေသည်ဟု ပုံဖေါ်တွေးလိုက်တော့ လီးကြီး တဆတ်ဆတ်တုံ ကာ ဘောင်းဘီထဲမှာ ပင် လရည်တွေ ထွက်ကျ ချင် သလိုလို ဖြစ်သွားရသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့ နှစ်ယောက် ကားပေါ်က ဆင်းတော့ ဦးစိုးမိုးအောင်ကို နူတ်ဆက်ပြီး သည်နှင့် ကမန်းကတန်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်ကို အတင်းဆွဲကာ အိမ်ပေါ်ကို အပြေးလေး တက်လာခဲ့မိသည်။ အခန်းထဲ ရောက်တော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာ အနှံ့ကို အငမ်းမရ နမ်းရှုံ့ကာ အဝတ်အစားတွေကို ဆွဲချွတ်တော့သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က၊

“ဟင် ဘယ်လို ဖြစ်တာလည်း မောင် ဟိုမှာတုန်းက တော့ အိပ်ချင်လှချည်ရဲ့ ဆိုလို့ ပါတီတောင်မပြီးသေး ဘော့စ်ကို အားနာပါးနာ နူတ်ဆက်ပြီး ပြန်လာရတာ ခုကျတော့လည်း အိပ်ချင်တာလည်း မဟုတ်ပဲနဲ့”

နေထက်နိုင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကွန်ပလိန်းကို နားမထောင် သူ့တကိုယ်လုံးလည်း အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီးတော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ကုတင်ပေါ် ပွေ့တင်။ ပေါင်နှစ်လုံးကြားဝင်ပြီး စောက်ဖုတ်ကြီးကို ကုံးရက်လေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ လူပိန်ပိန်လေး နှင့် မလိုက် အောင် နူတ်ခမ်းကြီးများက ဖေါင်းကားနေသည်။ စောက်မွှေးတွေက တော့ ညှပ်ထားသဖြင့် ပါးပါးလေး သာရှိသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းက အရည်ကြည်တို့ ဖြင့် ရွမ်းလဲ့ နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ နေထက်နိုင် သူ့လျှာကြီးကို အပြားလိုက် တမျိုး ဒေါင်လိုက် တမျိုး ဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ရက်လိုက် ထိုးလိုက် စုပ်လိုက်လုပ်သည်။ လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် လည်း စောက်စေ့လေးကို ဖိကာ ပွတ်သည်ခြေသည်။

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်ကလေး ကော့ကာ မွေ့ယာပေါ်မှ ကြွတက်လာသည်။ သူမလက်တွေက နေထက်နိုင် ခေါင်းက ဆံပင်တွေထဲကို ထိုးကုတ်ကာ ဆွသည် ဖွသည်။ သူမ ထုံးစံ အတိုင်း အသံကတော့ မထွက် ၊ အသက်ရှုသံလေးသာ ပြင်းလာသည်။

နေထက်နိုင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်ကို အားရအောင် ရက်ပြီးမှ ပေါင်နှစ်လုံးကြားကို ဝင်ကာ ဒူးထောက်ထိုင်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပေါင်လုံးလေး နှစ်လုံးကို ဖြဲကားကာ ဟလာသော စောက်ဖုတ်အဝ မှာ သူ့လီးကို တေ့လိုက်သည်။ နောက်တော့ တချက်ခြင်းတချက်ခြင်း အားပါပါ ဖြင့် ဆောင့်လိုးသည်။ လိုးနေရင်းမှ လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နို့လုံးလေး တွေကို လှမ်းကိုင်ကာ ဆုပ်နှယ်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးလေး တွေ မှိတ်ထားသည်။ သူမ ဘာကိုတွေးနေသလဲဆိုတာကို နေထက်နိုင် စိတ်ကူးယဉ်မိပြန်သည်။ သူမကို နိုင်မင်းခန့်က လိုးနေသည်လို့ တွေးနေတာလား။ သူမ ကို သူမ ဘော့စ် ဂတ်က လိုးနေသည်လို့တွေးနေတာလား၊ သူမကို သူမတို့ ကုမ္ပဏီ ကားဒရိုင်ဘာ ဦးစိုးမိုးအောင် လိုးနေသည်ဟု တွေးနေတာလား။ စသဖြင့်အတွေးတွေကို မြင်ယောင်လိုက်တော့ လီးကြီးက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ခေါင်းထဲ ဖေါင်းပွလာပြီး တင်းကနဲ ဖြစ်ကာ လရည်များ စောက်ခေါင်းထဲသို့ ပြွတ်ကနဲ ပြွတ်ကနဲ ပန်းထွက်ကုန်ကြလေတော့သည်။

သူ့လီးကြီးကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်ထဲ စိမ်ထားရက်ဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကိုယ်လေးကို ဆွဲဖက်ကာ နားနေလိုက်သည်။ မျက်လုံးလေး မှိတ်ကာ နားနေရှာသည့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ကိုယ့်စိတ်ထဲ တွေးနေတာတွေသာ သူမ သိခဲ့ရင်ဟု တွေးရင်း နေထက်နိုင် တယောက် သူ့ဘာသာ မျက်နာပူသလို ဖြစ်သွားမိလေသည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း ၂။

တနင်္လာနေ့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ရုံးရောက်တော့ နိုင်မင်းခန့် က သူမထိုင်နေသည့် စားပွဲနားလာရပ်ကာပြုံးစေ့စေ့ဖြင့်၊

“ဟေး မမသီရိ ဟိုနေ့က ဘာလို့ အစောကြီး ပြန်သွားရတာလဲ ပါတီက ပွဲအစည်ဆုံးအချိန် တောင် မရောက်သေးဘူး”

“မောင် က အိပ်ချင်နေပြီ ဆိုလို့ လေ၊ ကိုယ့်ယောက်ျား က ပြန်ချင်နေမှတော့ ကိုယ်က ဆက်နေနေလို့ ရမလားလို့”

“အင်း မမသီရိဘဲကြီး ကြည့်ရတာ သဘောကောင်းမဲ့ ပုံကြီးနော် အဲဒီ အကိုကြီးက”

“အင်း သူက သဘောကောင်းပါတယ်”

“သူ့မိန်းမ ကို သူများ လိုးနေတာ သိရင်တောင် ခွင့်လွတ်မဲ့ ပုံပဲ နော် ခိခိ”

“ဟဲ့ စောက်ကောင်လေး တိုးတိုး ပြောစမ်း၊ စကားကို စည်းကမ်းမရှိ ရုံးထဲမှာ သူများ ကြားသွားမယ်”

“ဘယ်သူမှ မကြားပါဘူး မမသီရိရဲ့ ဘေးနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ ဘရိတ်ဖတ်စ်သွားစားနေကြတယ်”

“ဒါပေမဲ့ အပြောအဆို ဆင်ခြင်၊ နင် အဲလို မဆင်ခြင်ရင် ငါနဲ့ အပြတ်ပဲ”

“အင်းပါ မမသီရိ ရယ် နောက်မပြောတော့ပါဘူး၊ အဲဒီနေ့ ကလည်း တန်းလန်းကြီးဗျာ၊ ကျနော့်မှာ ဟတ်ကော့ကြီးကျန်ခဲ့တယ်၊  နောက်နေ့ ဘောမအောင့်အောင် ကိုယ့်ဘာသာ အိမ်သာထဲ ဝင်ထုလိုက်ရတယ်၊”

“ခစ်ခစ်”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ သူမ ပါးစပ်လေးကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပိတ်ကာ ရီလိုက်မိသည်။ ထိုပါတီညက နိုင်မင်းခန့် အတင်းပူဆာသဖြင့် ရုံးက စတိုခန်းလေး တခု  မှာ အသာခိုးဝင်ကြပြီး မတ်တပ်ရပ်နေသည့် နိုင်မင်းခန့် လီးကို သူမ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ စုပ်ပေးရသည်။ ထိုအချိန် အခန်းထဲမှာ မီးပိတ်ထားသဖြင့် အတွင်းထဲ ကို အပြင်ဘက်မှ မမြင်ရသော်လည်း အတွင်း သစ်သား လူဗာလိုက်ကာ ကလေး များကြားမှ အပြင်သို့ မြင်နေရသည်။ နိုင်မင်းခန့် လီးကို စုပ်ပေးနေရင်း အပြင်ခန်းမတွင် သူမကို လိုက်ရှာနေသော နေထက်နိုင် ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်မဖြောင့် တော့၊ နိုင်မင်းခန့် က ပြီးကာနီးပါပြီ ခနလေးပါ ပြောနေသည့် ကြားက သူ့လီးကြီးကို တန်းလန်းထားခဲ့ကာ အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

“ခု မှ ရီမနေနဲ့ မမသီရိ ဒီနေ့ နေ့လည်ဟော်တယ်သွားရအောင်”

“အာ နင်ကလည်းကွာ မန်းဒေးကြီးကို၊ အလုပ်တွေ အများကြီးရှိတယ်”

“ထမင်းစားချိန်ပဲ လေ မမသီရိကလည်း နော်၊ ကျနော့်ကို မသနားတော့ဘူးလား၊ ”

“အေးပါ အေးပါ ကဲသွားသွား ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်၊ ငါလည်း အလုပ်တွေ လုပ်လိုက်အုံးမယ်”

“အဟိ အိုကေ ဟုတ်ကဲ့ သွားလုပ်လိုက်အုံးမယ်၊ ဟိုကောင်လည်းဘုတ်လုပ်ထားလိုက်မယ်နော်”

သူ့ကို မျက်စောင်းလှလှလေး ထိုးပြီး မျက်မှောင်ကုတ်ပြလိုက်သော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ကြည့်ပြီးတော့ နိုင်မင်းခန့် တယောက် သူ့စားပွဲသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အလုပ်သာ လုပ်နေသော်လည်း ယခု လာဆွသွားသော နိုင်မင်းခန့် ကြောင့် သူမ နိုင်မင်းခန့် နှင့် တွေ့ဆုံ ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်တွေးမိနေလေသည်။

…………

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဒီကုမ္ပဏီမှာ လုပ်နေတော့ နေထက်နိုင် နှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီးနေလေပြီ။ မျက်နှာ မှာ ပြုံးပြုံးလေး နေတတ် သဖြင့် လူချစ်လူခင်ပေါသော်လည်း အနေတည်တန့်ပြီး စကားနည်းသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို လူတွေက လေးလေးစားစား ဆက်ဆန်တတ်ကြသည်။ သူတို့ ကုမ္ပဏီမှာ လူအများကြီး မရှိသေးသဖြင့် လူတိုင်းလိုလို က တယောက်ကို တယောက်သိကြသည်။ လူသစ်များကို အတွေ့အကြုံရှိသူတို့က ကူညီပြီး နားလည်အောင် သင်ပြပေးကြသဖြင့် မိသားစု လို ဖြစ်နေကြသည်။ နိုင်မင်းခန့် မှာ ကျောင်းပြီးပြီးချင်း ရောက်လာသော လူငယ်ပေါက်စလေး ဖြစ်သဖြင့် ဘော့စ်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို သင်ပေးဖို့ တာဝန်ပေးထားသည်။ ကောင်လေးက လည်းတော်ပါသည်။ တထွာပြ တတောင်မြင်သူမို့ သင်ရပြရတာ က မပင်ပန်းပေ။ တခု ပဲ စိတ်ပင်ပန်းရတာက နီးနီးကပ်ကပ် နေရတော့ ဖိုမ ဓါတ်က သူမ ကို ရင်ခုံစေသည်။ 

သူမ မှာ အိမ်ထောင်သည် ဖြစ်သော်လည်း တစိမ်းယောက်ျား တယောက် နှင့် လက်ပွန်းတတီး နေရတော့ သဘာဝ က မနေ၊ သွေးကို ပူစေ သည်။ အထူးသဖြင့် နိုင်မင်းခန့် မျက်လုံးတွေက သူမ ရင်သား နေရာတွေ သူမ ပေါင်တန်တွေကို ခိုးခိုးကြည့်တာ တွေ့ရတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။ တခါ က သူမ ရုံးက ပန်ထရီ ထဲမှာ ထမင်းဘူး ဆေးနေတုန်း မှန်ထဲမှ တဆင့် သူမ ဖင်ကို ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း တံတွေး မျိုချနေသော နိုင်မင်းခန့် ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ ပေါင်ခွဆုံမှာပင် နွေးကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

နိုင်မင်းခန့် တယောက် သူမ အပေါ်တွင် စိတ်တွေ ဖေါက်ပြန်နေတာ ရိပ်မိတော့ သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်တွေက သိပ်မတည်ငြိမ်ချင်တော့။ သူ့ကို အလုပ်နှင့်ပတ်သက်လို့ သင်ပြပေးနေချိန် လက်ချင်းထိမိတိုက်မိ၊ ပုခုံးချင်း ပွတ်မိ သည့် အချိန်တွင် သူမ မျက်နှာ မှာ ဖိန်းတိန်း ရှိန်းတိန်း၊ ပိပိလေး မှာ စိုတိုတိုလေး ဖြစ်လာခဲ့တတ်နေပြီ။

သူမတို့ ရုံးခန်းမှာ ၁၈ထပ်တွင် ရှိတာမို့ဓါတ်လှေခါး နှင့် တက်ရသည်။ မနက်ဆိုလျှင် တခြား ကုမ္ပဏီများ မှရော အလုပ်လာတက် ကြသူများ ရှိသဖြင့် ဓါတ်လှေခါး မှာ တခါတရံ လူကျပ်တတ်သည်။ နိုင်မင်းခန့် နှင့် အရင်က တခါတလေ ဆုံတတ် သော်လည်း နောက်ပိုင်း သူမ က အလုပ်ထဲမှာ သူ့ကို သင်ပြပေးသူ အဖြစ် ရင်းနှီးလာတော့ မနက်ဆိုလျှင် သူမ ကို စောင့်ပြီးမှ ဓါတ်လှေခါး အတူစီးလေ့ရှိလာသည်။ တခါတလေ လူကျပ်သည့် အခါ သူနှင့် ပူးပူးကပ်ကပ် အသားခြင်း ထိမိပွတ်မိသည်။

တရက်တွင် နိုင်မင်းခန့် မှာ ဓါတ်လှေခါးအတွင်း အနောက်ဖက် အစွန်ဆုံး ဂျောင်တွင် ကပ်နေပြီး သူမ က သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ လူတွေမှာတအားများဖြင့် သူမ က နောက်ဆုပ်ရင်း သူမ တင်သားလုံးလေး မှာ သူ့ ရှေ့ပိုင်းကို သွားကပ်ဖိမိသည်။ သူမ တင်သားပေါ်မှာ နွေးနွေး မာမာ အချောင်းကြီးမှာ ဘာကြီးလဲ ဆိုတာ သူမလို အိမ်ထောင်သည်အဖို့ ဘာလဲ လို့ တွေးစရာမလို။ 

နိုင်မင်းခန့် မှာ ဓါတ်လှေခါးနံရံကို ကျောကပ်နေပြီမို့ ရှောင်စရာ မရှိတော့။ သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း ရှောင်မရတော့။ သွေးကလည်း ဆူလာသည်မို့ အသက်ရှုက မြန်လာခဲ့သည်။ သူမ ဖင်လုံးလေးကို အသာရွှေ့လိုက်တော့ သူ့ကောင်ကြီးက တင်နှစ်လုံးကြားထဲ လှိမ့်ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုနေ့က ၁၈ ထပ်တက်နေသော ဓါတ်လှေခါးမှာ ရန်ကုန် နေပြည်တော် ကားမောင်း သွားသလောက်ကြာနေသလို ပင်ထင်မိသည်။ သူမတို့ ရုံးခန်းရှိရာ အထပ်ရောက်တော့ နိုင်မင်းခန့် ကို လှည့်မကြည့်တော့ပဲ ခပ်သွက်သွက် ပင် အပြေးအလွှား ထွက်သွားလိုက်မိသည်။

နောက်ပိုင်း တော့ နိုင်မင်းခန့် က တမင်လုပ်လာသည်ဟု သူမ စိတ်ထဲ ထင်မိသည်။ သို့သော်လည်း သူမ ကိုယ်တိုင်က ပင် စိတ်ထဲ လှုပ်ရှားသလိုလေးမို့ မသိချင်ယောင် ဆောင်ကာ နေခဲ့မိသည်။

ထို အဖြစ်အပျက်ကို သူမ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လို ထင်သည်မသိ တနေ့တော့ ထောက်ရုံ မက လက်ပင်ပါလာတော့သည်။ သူမ တင်ပါးကို လက်ဖဝါးဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွတ်ပေးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရတော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ခေါင်းကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်မိသည်။ နိုင်မင်းခန့် နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံ မိသည်။ နိုင်မင်းခန့် က ခပ်တည်တည် ပင် သူမ ကို မျက်လုံး ချင်းဆိုင်ကာ ကြည့်နေသည်။ လက်တွေက တော့ သူမ တင်သားပေါ်မှ ခွာမသွား ပွတ်သတ်နေရာက တချက်တချက် ဖျစ်ညှစ်ကာ ဆုပ်လိုက်သေးသည်။

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာပေါ်မှာ သွေးဖြန်းလို့ထင်သည် နည်းနည်းပူသလို ခံစားရသည်။ ဘာမှ တော့ မပြောပဲ ရှေ့ကို ပြန်လှည့်ကာ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ ရုံးခန်းထဲ ကျတော့ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ နိုင်မင်းခန့် ကို သူမ သင်ပြစရာ ရှိသည်တို့ကို ပြပေးနေသည်။ သူက လည်း ထို အချိန်မှာ မနက်တုန်းက ဓါတ်လှေခါးထဲ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို နေသည်။

သူမ တင်သားတွေကို ပွတ်တာ ဆုပ်တာ အလေ့လို ဖြစ်လာတော့သူမ ခါးကို နောက်မှ သိုင်းဖက်ကာ ဘိုက်သားလေးကို ပွတ်လာသည်။ လူကျပ်နေချိန် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က လွတ်ပေးထားသော်လည်း လူရှင်းချိန်ဆို လက်ကို ဆိပ်လွှတ်တတ်သည်။

နောက်တော့ နိုင်မင်းခန့် က သူ့မက်ဆေ့ဂျာကို အက်ပေးဖို့ ပြောလာသဖြင့် လက်ခံပေးလိုက်မိသည်။

တနေ့ ဓါတ်လှေခါးထဲ သူမ ဖင်ကြားမှာ နိုင်မင်းခန့် လီးနွေးနွေးကြီး ဖြင့် အမြှောင်းလိုက် ထောက်ထားရင်း လက်တဖက်က ခါးကို သိုင်းဖက်ကာ သူမ အကျႌခါးတို အောက်မှ ဘိုက်သားလေးကို အပွတ်ခံ ပြီး ဖီးတက်လာခဲ့သည်။ ဓါတ်လှေခါးမှ ထွက်ကာ သူမတို့ ရုံးခန်းသို့ ဝင်။ သူမ နေရာတွင် ထိုင်ကာ ကွန်ပြုတာကို ဖွင့်နေတုန်း ဖုံးမှ တင်ကနဲ အသံဖြင့် မက်ဆေ့ဝင်လာသည်။ ကြည့်လိုက်တော့ နိုင်မင်းခန့်ဆီမှ။

…ကျနော် မမ ကို ချစ်မိနေပြီ…

တဲ့။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မက်ဆေ့ပြန်ရိုက်လိုက်မိသည်။

..အယ်မဟုတ်တာ တို့ က ယောက်ျား နဲ့လေ…

..ချစ်တာ ကို မမ ကလည်း ယောက်ျား ရှိတာ မရှိတာနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး..

တဲ့ အမယ်လေး သူကလည်း အလာကြီးပဲ။

..ဟင့်အင်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူးကွာ..

ဆိုတော့၊

“ဘာလို့ လည်း မမရယ် ၊ ဒီနေ့ မမ ရဲ့ ရေမွှေးနဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေးက ကျနော့်ကို ဒုက္ခပေးနေပြီလေ”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ငြိမ်နေလိုက်တယ်။ ဘာပြောရမလဲ မသိ။

“မမ ဖုံး က ဟက်ဖုံးပါတယ်မလား ဗီဒီယိုကော လေးခေါ်လို့ ရမလား”

“အင်း ခနလေး တို့ တနေရာ သွားလိုက်မယ် ၂မိနစ် မှာ ပြန်ခေါ်”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ သူမ ပိုက်ဆံအိပ်ထဲက အဲယားပေါ့လေး ထုတ်ယူပြီး ဖိုင်တွဲတွေ ထားသည့် စတိုခန်း  ရှိရာ ကို ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ရုံးခန်းထဲကဟောဝေးမှာ လျှောက်သွားရင်းက နိုင်မင်းခန့် အလုပ်စားပွဲကို လှမ်းကြည့်တော့ သူမရှိနေဘူး။ ငါ့ကို ဘယ်နေရာကများလှမ်းခေါ်လည်း မသိဘူး။ ခုနလေးတွင် ဓါတ်လှေခါးထဲက အတူတူ တက်လာကြတာကို၊ ဟုတွေးလိုက်သေးသည်။

စတိုခန်းထဲ ရောက်တော့ ဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ နိုင်မင်းခန့် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မမသီရိ ဒီမှာ ကြည့်ပါအုံး”

နိုင်မင်းခန့် က သူ့ဖုံးကင်မရာကို အောက်ဖက် ချိန်ပြလိုက်သည်။

“အို”

နိုင်မင်းခန့် လက်တဖက်က မာတောင် တောင့်တင်းနေသည့် လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရှေ့တိုးနောက်ဆုပ် ဂွင်းတိုက်ပေးနေသည်။ အသံက အသက်ကို မနည်းရှုနေရသလို မောပန်းနေရင်းက၊

“မမသီရိ ဓါတ်လှေခါးထဲကထွက်သွားပြီးကတည်းက ကျနော် လီးကြီးက တအားတောင်နေတာ ဘယ်လို မှ နေလို့ မရတော့လို့ အိမ်သာထဲ လာထုနေတာ”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်း ဖုံးစခရင်ပေါ်မှ နိုင်မင်းခန့် လီးကြီးကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်ပြီး ရင်ခုံလာခဲ့သည်။ သူမ အာဂေါင်ပင်ခြောက်လာခဲ့ရသည်။

“ဟယ် နင့်ဟာ က သူများအိမ်သာထဲဝင်လာရင် ကြားသွားအုံးမယ်”

“အင်း အခု ဘယ်သူမှ မရှိလို့ပါ၊ တယောက်ယောက်ဝင်လာတာနဲ့ ကျနော်စကားမပြောတော့ဘူးလေ”

“အင်း နင့်ဟာကလည်းဟယ်”

“မမသီရိ စောက်ဖုတ်ထဲကို ကျနော့် ဒီလီးကြီးနဲ့ ထိုးထည့်ပြီးလိုးချင်နေပြီဗျာ”

“အာ”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ဖုံးထဲ က လီးကြီးကို သာ ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။ သူမ ရင်တွေခုံလို့၊ ပိပိလေး မှာလည်း စိုတိုတို ဖြစ်နေပြီ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း ၃။

ထို အခိုက်မှာပင် နိုင်မင်းခန့် ဖက်မှ တံခါးဖွင့်သံပိတ်သံ နှင့် လူသံများကြားလိုက်ရသဖြင့် တွိုင်းလက် ထဲ လူဝင်လာသည်ဆိုတာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ သိလိုက်သည်။ နိုင်မင်းခန့် အတွက် သူမ စိုးရိမ်သွားရသည်။ နိုင်မင်းခန့် ကအသံမထွက်တော့၊ သူ့အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းကိုသာ ကြားနေရသည်။ သူ့လက်က လီးတန်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီးရှေ့နောက် လှုပ်ရှား နေသည်။ ခနနေတော့ သူ့လီးကြီးကို အောက်စိုက် ချလိုက်ရာ လရည်များ တဖြွတ်ဖြွတ်ဖြင့် အိမ်သာအိုး ထဲ ကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပြီးတော့ ဖုံး ဗီဒီယိုလည်း ပိတ်သွားလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် ရင်တွေခုံပြီး ဒူးတွေ ပင်မခိုင်တော့သလို ပင်ခံစားလိုက်ရသည်။ အသက်ကို ဝအောင် သုံးလေးခါလိုက် ရှိုက်ရူလိုက်ပြီးမှ စတိုခန်းလေးထဲက ထွက်ကာ သူမ စားပွဲခုံနေရာသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

ထိုနေ့ နေ့လည်ပိုင်း တွင် နိုင်မင်းခန့် တယောက် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် မျက်နှာချင်းမဆိုင်တော့ ရှောင်ပြီး နေနေသည်။ နောက်နေ့ မနက်ကျ တော့ ပုံမှန် စောင့်နေကြနေရာတွင် စောင့်ပြီး ဓါတ်လှေခါး အတူတူ စီး ကြပြန်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တို့ နှင့် သိသော သူများ မပါလျှင် နိုင်မင်းခန့် က လက်ရဲ ဇက်ရဲ ဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ကိုင်သည်၊ ထောက်သည်၊ ဆုပ်သည်၊ နှယ်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က တခါတလေ လည်း တွန်းသည်။ ဖယ်သည်။ ဆိပ်သည်။ သို့သော်လည်း စိတ်ဆိုးပုံ မပြတော့ နိုင်မင်းခန့် က ပိုသောင်းကျန်းလာသည်။ တနေ့တော့ နေ့လည်စာ ကုလားစာ ကောင်းကောင်း ဆိုင်တဆိုင် တွေ့ထားသည် မမသီရိ ကို လိုက်ကျွေးချင်လို့ ဟု ဆိုသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်း ကုလား ထမင်း ဟင်း ကြိုက်သဖြင့် နေ့ခင်းဘက် ဘော့စ်ကို ပြောပြီး နိုင်မင်းခန့် နှင့် ထွက်လာခဲ့လိုက်မိသည်။

နိုင်မင်းခန့် က ကုလား ဆိုင်တဆိုင်သို့ သွားပြီး အထုပ်ဆွဲပြန်လာသည်။ဖုံး နှင့် ကြိုမှာထားသဖြင့် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုသည်။ ဒါဆို ဘယ်မှာ သွားစားကြမလဲ ဟု ဆိုတော့ ၊ အဲယားကွန်း နှင့် အေးသည့် ဟော်တယ်ခန်းတခု မှာ သွားစားကြမည်ဟု ဆိုသည်။ အပြင်မှာ နေက လည်း တကယ့်ကို ပူလွန်းသဖြင့် အဲယားကွန်း ဆိုတော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်း သဘောတူလိုက်သည်။

ဟော်တယ် ကလည်း နဂိုထဲ က ဖုံးကြိုဆက်ထားသည်ဟု သူက ပြောသည်။ အခန်းသော့ယူပြီး အပေါ်ထပ် အခန်းရှိရာ တက်လာခဲ့ကြသည်။ အခန်းထဲ ရောက်တော့ စားပွဲလေး တလုံး နှင့် ကုလားထိုင် နှစ်လုံး ရှိသည်။ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်တလုံး မွေ့ယာခင်းဖြူဖွေးဖွေး နှင့် ရှိနေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စိတ်ထဲ တမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့ နိုင်မင်းခန့် ကို သူမ အနေနှင့် ငယ်နိုင်လို မို့ သူမ မကြောက်ရွံ့၊ အပရိက ထိကာ ထောက်တာလောက်လည်း လုပ်ဖူးနေတာ ဆိုတော့ ရင်းနှီးနေသလို လည်းဖြစ်နေသည်မလား။ အခန်းထဲ ရောက်ရောက်ခြင်း နှစ်ယောက်စလုံးလည်း ဘိုက်ဆာနေပြီမို့ ထမင်းထုပ်တွေကို ဖြည်ပြီး စားကြသည်။

စားပြီး သောက်ပြီးတော့ နိုင်မင်းခန့် က အချိုရည်ဗူးဖေါက်ကာ ဟော်တယ်မှ ဖန်ခွက်တခွက်တွင် ထည့်ကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ပေးသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သောက်ရင်း၊

“နင့်ဟာ ကလည်းဟယ် ဒီနေ့လည်စာလေး စားဖို့ များ ဟော်တယ်အခန်း ငှားရတယ်လို့”

“အင်းပေါ့ အမ ကလည်း စားသောက်ပြီး ထမင်းလုံးစီလို့ ရတာပေါ့”

“အမလေးတော် အလုပ်ချိန်ကြီး ထမင်းလုံးစီရမယ်လို့ မရပါဘူး”

“ရပါတယ်အမရဲ့ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဘော့စ်ကို ပြောထားတယ်။ နေ့လည်စာ စားရင်း ဘဏ် မှာ ဝင်ပြီး ငွေဝင်အပ်မယ်လို့ ဆိုတော့ ကြာမယ်ဆိုတာ သူသိတယ်”

“ဟဲ့ အဲဒါက နင့်အတွက်ပဲ ငါ့အလုပ်မှ မဟုတ်တာ”

“အမ ကို ကျွန်တော်အဖေါ်ခေါ်သွားမယ်လို့ ဘောစိကို ပြောထားပါတယ်ဗျ၊ နောက်ပြီး တော့ ဘောစိက လည်း အမ ဘာလုပ်လုပ်ပါ အဟီး ဘာမှ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး၊တဟီးဟီး နဲ့ နွားပြာကြီး အောက်သွား မရှိသလိုပဲ ခွိခွိ”

“နင်ကလေ ပေါက်ကရ ပြောပြန်ပြီ”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က စားသောက်ပြီး တော့ လက်၊ ပါးစပ်ဆေး ရန် ရေချိုးခန်းဝင်သွားသည်။ ပြန်ထွက်လာတော့ နိုင်မင်းခန့် က ကုတင်စောင်းမှာ ထိုင်ပြီး လက်မှာ အအေးဘူးတဘူးကိုင်ကာ စောင့်နေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က စားပွဲပေါ်ရှိ သူတို့ စားပြီး ကျန်နေသော အစားအစာများ ဖက်များ ကို လှမ်းကြည့်ရင်း၊

“ဟဲ့ အမှိုက်တွေ သိမ်း ပြီး ရှင်းရအုံးမယ်လေ”

“အမလေး အမရယ် အဲဒါကြောင့် ဟော်တယ်ခန်းငှားထားတာပေါ့ဗျ၊ သူတို့ ရှင်းလိမ့်မပေါ့”

“အမလေး ကိုယ်တော် ကတော့လေ အတော်လည်ပါ့”

ဟု ပြောဆိုရင်းက နိုင်မင်းခန့် လက်ထဲ မှ အအေးဘူးကို လှမ်းယူရင်း ကုတင်စောင်း နိုင်မင်းခန့် ဘေး တတောင်ခန့် အကွာ တွင် ဝင်ထိုင်ရင်းက တစုပ်မော့သောက်လိုက်သည်။ နိုင်မင်းခန့် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာကို ပြုံးစေ့စေ့ ကြည့်ရင်းက သူမ နား သို့ အသာတိုးကပ်ထိုင်ရင်း၊

“အမ ဟိုနေ့က ကျွန်တော် နဲ့ ဗီဒီယိုချပ် တာ ဘယ်လိုနေလဲ”

“ဟယ် အရှက်မရှိတဲ့ကောင်၊ တခါထဲ ငါ့မှာ စတိုခန်းထဲ အမြန်ပြေးဝင်ရတယ်”

“အင်းလေ အဲဒါ အမ ကြိုက်လားလို့ မေးတာပါ”

“မကြိုက်ပါဘူး အရှက်မရှိဘာမရှိနဲ့”

ထိုသို့ သာ ပါးစပ်က ပြောလိုက်သော်လည်း မျက်နှာက ပြုံးစေ့စေ့ ဖြင့် တဖက်ကို လှည့်သွားသဖြင့် နိုင်မင်းခန့် က သူမ နှင့် ပေါင်ချင်း ထိတောင် တိုးကပ်ထိုင်လိုက်ရင်း လက်တဖက်က သူမ ခါးကလေးကို သိုင်းဖက်ကာ သူမ ပါးလေးကို ရွှတ်ကနဲ နမ်းလိုက်သည်။

“အို”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ရုတ်တရက် ရုန်းလိုက်သဖြင့် လက်ထဲမှ အချိုရည်တချို့ ဗူးထဲ မှ စင်ထွက်ကျလာသဖြင့် ပြန်ငြိမ်လိုက်သည်။ နိုင်မင်းခန့် က သူမ မေးစေ့လေးကို နောက်လက်တဖက်ဖြင့် ဆွဲယူကာ မျက်နှာကို သူ့ဖက်လှည့်လိုက်ပြီး နူတ်ခမ်းချင်း ငုံစုပ်ပြစ်လိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က မျက်လုံးပြူးကာ သူမ အချိုရည်ကိုင်ထားသော လက်ကို မြှောက်ပြရင်း မျက်စ ပြစ်ပြနေသော်လည်း နိုင်မင်းခန့် က မသိချင်ဟန်ဆောင်ကာ နူတ်ခမ်းကို သာ စုပ်နမ်းပြီး သူ့လျှာကို ပင် ထိုးထည့်လိုက်သည်။ 

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ မျက်လုံးလေး စင်းသွားရင်းက သူမ လက်တဖက်က နိုင်မင်းခန့် ပုခုံးလေးကို ပြန်တွယ်ဖက်လာသည်။ ထို အခါမှ နိုင်မင်းခန့် က သူမ လက်ထဲ မှ အချိုရည်ခွက်ကို လှမ်းယူကာ ကုတင်ဘေးနား မှ စားပွဲပေါ်သို့ လှမ်းတင်လိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကိုယ်လေးကို အသာတွန်းလှဲပြီး အပေါ်မှ ရင်ဘတ်ချင်း ထပ်မှောက်ကာ နူတ်ခမ်းပျော့ပျော့ လေးကို တအားကုန်စုပ်နမ်းတော့သည်။

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်တွေက လည်း နိုင်မင်းခန့် ကိုယ်လုံးကို ပြန်လည်သိုင်းဖက်လာပြီး ရမက်ထန်သော အနမ်းများ ဖြင့် ပြန်လည် စုပ်နမ်းလာတော့သည်။ နိုင်မင်းခန့်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ရင်သားတို့ကို ဘလောက်စ် အကျႌပေါ်မှ အုပ်ကိုင်ပြီး ဆုပ်နှယ်ဖို့ လုပ်တော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က နိုင်မင်းခန့် လက်တွေကို တွန်းပြစ်ပြီး၊

“ဟဲ့ ရုံးပြန်သွားရဦးမှာ ကျေကုန်မှာပေါ့”

ဟု ဆိုလိုက်သဖြင့် နိုင်မင်းခန့် က

“ဒါဆိုလည်း မကျေအောင် ချွတ်ထားလိုက်ပါလား အမရယ်”

ဟု ပြောလိုက်သည် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က နိုင်မင်းခန့် ကို မျက်စောင်းလှလှလေး ထိုးပြီး သူမ ဘလောက်စ် ကို ကြယ်သီး များ ဖြုတ်ကာ ချွတ်ချလိုက်သည်။ နိုင်မင်းခန့် က သူမ ကိုယ်ကို သိုင်းဖက်ပြီး နောက်ကျောမှ ဘရာဇီယာ ဂျိတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ပုခုံး နှစ်ဖက်မှ ဆွဲခွာချွတ်ပေးလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ရှက်သလိုလို ဖြင့် သူမ ရင်သားတို့ကို လက်ဝါး နှစ်ဖက်ဖြင့် တဖက်တချက် အုပ်ကာ ဖုံးထားလိုက်သည်။ နိုင်မင်းခန့် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်များကို ဆွဲဖယ်ကာ မကြီး မသေး နို့ကလေး များကို ဆုပ်ကိုင် ရင်း ထောင်မတ်နေသည့် နို့သီးခေါင်းလေးများကို ငုံ့ကာ စုပ်လိုက်သည်။

“အာ့..အိုကွာ အရမ်းပဲမင်းလေးဟာလေ”

ဟု သာ ပါးစပ်က ပြောသော်လည်း မျက်လုံးလေးကို မှေးစင်းကာ သူမ လက်များဖြင့် နိုင်မင်းခန့် ခေါင်းကို ပွတ်ပေးနေလေသည်။ နိုင်မင်းခန့် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နို့တွေကို စို့နေရင်းက သူမ ထမိန်ကို ပါ ကွင်းလုံး ကျွတ်သွားအောင် ဆွဲချွတ်ချလိုက်လေသည်။ ချောမွတ်ဖြောင့်စင်းနေသည့် ပေါင်တန် နှစ်ချောင်း ခွဆုံ ကို ပင်တီပေါ်မှ အုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ပင်တီ မှာ စွတ်စွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နိုင်မင်းခန့် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကိုယ်ပေါ်မှ ခွာကာ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများကို အကုန်ချွတ်ချနေချိန်မှာပင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကလည်း သူမ ပင်တီလေးကို ဆွဲချွတ်ကာ ကြမ်းပြင်သို့ ပြစ်ချလိုက်လေသည်။ ယခုတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်လုံးတီးတွေနှင့် ဖြစ်ကုန်ကြလေပြီ။

လူပျို ရိုင်းလေး နိုင်မင်းခန့် မှာ မအောင့်အီးနိုင်တော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်စေရန် အသာ ဖိတွန်းလှဲပြီး သူမ ပေါင်နှစ်လုံး ကြားမှာ နေရာဝင်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ မာတောင်နေသော လီးကြီးကို လက်တဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ၏ စောက်ရည်များ ဖြင့် စိုရွဲနေသော စောက်ဖုတ် နှုတ်ခမ်း အဝတွင် တေ့ကာ ဖိသွင်းလိုက်လေသည်။

“အာ့ ဟင်းးးး ဖြည်းဖြည်းးးးးး ကွာ”

စောက်ရည်များဖြင့် စိုရွဲနေသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ခေါင်းတွင်းမှ နူးညံ့နွေးထွေးသော အရသာက နိုင်မင်းခန့် လီးကြီးကို သွေးကြော တွေ တဒုန်းဒုန်းခုန်ကာ မာတင်းလာစေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ကြီးမို့ သူမ စောက်ခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာသည့် လီးကြီးကြောင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပါးစပ်ကလေး မှ အီးကနဲ ငြီးသံလေး ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း ကာမဂုဏ်ခံစားမှု အရသာကို နှစ်သက်လှသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ဖိန်းကနဲ ရှိန်းကနဲ နေအောင် ကောင်းနေပေသည်။

သူမ စောက်ခေါင်းထဲ နိုင်မင်းခန့် လီးကြီး ဝင်နိုင်သမျှ ဝင်အောင် ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ကားပေးလျှက် နိုင်မင်းခန့် ကျောပြင်ကြီးကို လည်း ဖက်တွယ်ထားမိလေသည်။

“ဖွတ်..ဖတ်…ဖွတ်..ဖတ်”

စောက်ဖုတ်ထဲ လီးကြီး အတွင်းကျကျ ဝင်သွားပြီး တော့ နိုင်မင်းခန့် တယောက် သူ့ ဒူးကို အားပြုကာ ဖင်ကြီးကို ကော့၍ ကော့၍ လိုးတော့သည်။

လူပျို ရိုင်းကလေး နိုင်မင်းခန့် မှာ သူတချိန်လုံး မှန်းကာ သွားရည် ကျပြီး လိုးချင်နေခဲ့ရသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို တကယ်လိုးနေရပြီ မို့ ၊ ခံစားချက်မှာ ဘာနှင့် မှ မတူနိုင်အောင် ကောင်းလှသည်မို့ အချက် လေးငါးဆယ်ခန့် ဆက်တိုက် ဆောင့်ပြီး တော့ လီးကြီး မှာ ယားယံလာပြီး ပြီးချင်လာခဲ့သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ယခု မှ စည်းဇိမ်ခံကာ ကောင်းနေတုန်းဆိုသည်ကို ပင် သတိမထားမိလိုက်ပဲ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် လိုးပြစ်လိုက်ရာ မထိန်းနိုင်တော့ပဲ လရည်တွေ တပြွတ်ပြွတ်ထွက်ကာ ပြီးသွားတော့သည်။

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ယခု မှ အရှိန်ရနေတုန်း နိုင်မင်းခန့် တယောက် အထွတ်အထိပ်ရောက်ကာ လရည်တွေ ပန်းထွက်ပြီး ပြီးသွား သဖြင့် အနည်းငယ်တော့ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ သို့သော်လည်း လူပျို တွေ ဆိုတာ အဲလို ဖြစ်တတ်သည်ကို သိထားသူမို့ ဘာမှ မပြောတော့ပဲ နိုင်မင်းခန့် ကျောပြင်ကြီးကို ကုတ်ခြစ်ပေးကာ ခေတ္တ မျှ ငြိမ်ပေးနေလိုက်လေသည်။

နိုင်မင်းခန့် မှာ သူ့ကိုယ်သူ လရည်ထွတ်တာ တအားမြန်သွားကြောင်း သိလိုက်သည်မို့ အနည်းငယ် ရှက်ကာ မျက်နှာပူူ ဖြင့် စောက်ဖုတ်ထဲ လီးစိမ်ထားရင်း ငြိမ်နေလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပါးလေးကို အသာ နမ်းလိုက်ပြီး၊

“ဆောရီး မမ ကျွန်တော် နည်းနည်းလောသွားတယ်”

“အင်းပါကွာ၊ သွားသွား ရေသွားဆေးလိုက်အုန်း”

နိုင်မင်းခန့် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ကာ သေးပေါက်ပြီး လီးကို ဆပ်ပြာဖြင့် သေခြာ ဆေးပြီး  ဘေဆင်ပေါ်မှ ပုဝါအသေးဖြင့် ခြောက် အောင် သုတ်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ကုတင်ပေါ်မှာ သူ့ကို ကျောပေးကာ တစောင်းလှဲနေသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ခါးနေရာက သွယ်ပြီး ဖင်ကြီးမှာ ကားစွင့်နေသည်မို့ လီးက အနည်းငယ် ပြန်မာ လာခဲ့သည်။ ကုတင်နား ရောက်တော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူ့ကို ပြုံးစေ့စေ့ ဖြင့် ကြည့်ရင်း သူမ ကိုယ်လုံးကို လှိမ့်ကာ သူ့နား ရောက်လာသည်။ သူ့လီးကြီးကို သူမ လက်ကလေး ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ တချက်နှစ်ချက် ဂွင်းတိုက်ပေးလိုက်ရင်း ခေါင်းလေးကို ငုံ့ကာ သူမ နှုတ်ခမ်းလေးဖြင့် ဒစ်ဖူးကို ငုံစုပ်လိုက်လေသည်။

“အား…… ကောင်းလိုက်တာ အမရယ်”

နိုင်မင်းခန့် မှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ သူ့လီးကို စုပ်ပေးဖို့ အတော်စည်းရုံးရမည်ဟု တွက်ထားခဲ့သော်လည်း ယခု တော့ သူပင်မပြောရပဲ ကုံးစုပ်ပေးနေသဖြင့် အတော်ပင် ကျေနပ်သွားလေသည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း ၄။

နိုင်မင်းခန့် မှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ၏ ကျွမ်းကျင်စွာ စုပ်ပေး နေမှု ကြောင့် လီး ပြန်တောင်လာခဲ့သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ခေါင်းကို ပင် လက်ဖြင့် ကိုင်ကာ သူမ ပါးစပ်ထဲ လီးကို ညှောင့်ထိုးမိသဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူ့ဘိုက်ကို ပြန်တွန်းထားရလေသည်။

“အားးးး အမ ရပြီ ထင်သည် တော်ကြာ ပါးစပ်ထဲ ထွက်သွားအုံးမယ်”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ သူမ ပါးစပ်ထဲ ကို လရည်များ ပန်းထည့်ပြစ်လိုက်မှာကို မစိုးရိမ်သော်လည်း သူမ အနေဖြင့် ဆန္ဒအထွတ်အထိပ်သို့ မရောက်သေးသဖြင့် နိုင်မင်းခန့် လီးကို ပါးစပ်မှ ပလွတ်ကနဲ ဆွဲထုတ်လိုက် ပြီး အိပ်ယာပေါ် ပက်လက်လှန်လှဲလိုက်လေသည်။

“အမ လေးဘက်ထောက်ပေးပါလား ကျွန်တော် ဒေါ့ကီ ဆွဲချင်လို့”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ပြန်ကုန်းထကာ လေးဘက်ထောက်ရင်း သူမ ဖင်ကြီးကို ကော့ပေးလိုက်သည်။ သူမ ကိုယ်ခန္ဓာ မှာ ဆလင်းဘော်ဒီလေး ဖြစ်သော်လည်း လေးဘက်ထောက် ပြီး ဖင်ကို နောက်ကော့ပေးလိုက်တော့ ခါးကျင်ကျင်လေး အောက်မှ ဖင်ကြီးမှာ ကားစွင့်တက်လာလေသည်။ ဖင်အကွဲကြောင်းအောက်မှ စောက်ဖုတ်ကြီးက လည်း ဖောင်းဖောင်းကြီး နှင့် အရည်များ ရွန်းလက်လို့ နေသည်။

ဒီတခါတော့ ခုနက မှ လရည်ထွက်ထား သည်မို့ နိုင်မင်းခန့် တယောက် ခပ်မှန်မှန်လေး ဖြင့် ကြာကြာ ဆောင့်လိုးနိုင်လေသည်။ သူ့လက်တွေက လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နို့တွေကို လှမ်းဆွဲကာ ဆုပ်နှယ်ပေးရင်း ဆောင့်ဆောင့် လိုးသည်မို့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်း အတော်ဖီးတက်လာသည်။ နိုင်မင်းခန့် တယောက် ဆောင့်ချက်တွေ မြန်ပြီး သွက်လာတော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စောက်ဖုတ်အတွင်းထဲမှာလည်း အရည်တွေ တအားထွက်လာသည်။ သူမ လက်တဖက်ဖြင့် စောက်စေ့လေးကို ဖိပွတ်လိုက်ရာ၊ ကျင်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး တကိုယ်လုံးတောင့်တင်းကာ ကာမ အရသာ အထွတ်အိပ်သို့ ရောက်သွားတော့သည်။ သူမ ပြီးသွားသဖြင့် စောက်ခေါင်းတွင်းမှ အသားနုလေးများက နိုင်မင်းခန့် လီးကို ဆုပ်ညှစ်သလို လုပ်ပေးလိုက်သဖြင့် နိုင်မင်းခန့် လည်း မခံနိုင်တော့ လီးကြီးမှ သုတ်ရည်များ တဖြောဖြော ပန်းထွက်ကာ ပြီးသွားရတော့သည်။

နောက်ပိုင်းတော့ တပတ်တခါ သို့ မဟုတ် နှစ်ပတ်တခါလောက် နေ့လည်ဖက် ထမင်းစား ချိန် သူတို့ နှစ်ယောက် လိုးဖြစ်လာကြသည်။ တခါတရံ မော်တယ်၊ တခါတရံ နိုင်မင်းခန့် အိမ်မှာ လိုးဖြစ်ကြသည်။ နိုင်မင်းခန့် မှာ သူ့မိဘ များ နှင့် အတူနေတုန်းမို့ သူ့မိဘများ အိမ်မှာ မရှိသည့် အချိန်သာ အလုပ်ဖြစ်ကြလေသည်။

………….

နေထက်နိုင် တယောက် ဒေါက်တာဦး ရေးသည့် မယားတောသူ ဆိုသည့် ဘာသာပြန်မှီငြမ်း ဇာတ်လမ်းကို အွန်လိုင်းပေါ်တွင် ဖတ်ရင်း က ဖီးတက် နေသည်။ သူ့မိန်းမ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  လည်း ဇာတ်လမ်းထဲက မိန်းမ လို များ သူ့ကွယ်ရာမှာ တခြားယောက်ျား တွေကို အလိုးခံနေသလား ဟု စိတ်ကူးယဉ်ကာ တွေးနေမိသည်။ သူ့မိန်းမ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  လို နူတ်နဲပြီး မျက်နှာတည်သော မိန်းခလေး မို့ ဘယ်လို မှ မဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲက တော့ အမျိုးမျိုး ပုံဖေါ်တွေးပြီး စိတ်တွေ သောင်းကျန်းနေရသည်။ 

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  အလုပ်ထဲမှာ ဘယ်လို လဲ ဆိုတာကို သူလိုက်ချောင်းဖို့ မှာ သူ နှင့် အလုပ်ချိန်တူ နေသဖြင့် အဆင်မပြေ၊ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ကွန်ပြူတာ သင်တန်းကျောင်း သွားသည့် အချိန်မှာသာ သူက လိုက်ပို့ပေးရင်း ဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ပတ်ဝန်းကျင်က ဘယ်လို ယောက်ျား မျိုးတွေ နှင့် အလုပ်ဖြစ်နိုင်မလဲ ဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ် မိသည်။

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ကို မြို့ထဲက သင်တန်းကျောင်း သို့ လိုက်ပို့လျှင် သူတို့ ဘတ်စ်ကား စီး ပြီး သွားကြသည်။ နေထက်နိုင် က အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ မဝတ်ပဲ သူ့မိန်းမ သူ အနောက်က နေကပ်ကာ ထောက်သည်။ သူ့မိန်းမ ကို တခြား တစိမ်းယောက်ျား တယောက်က ထောက်နေသည်ဟု တွေးလိုက် သောအခါ လီးက ပိုတောင်လာသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ဖင်နှစ်လုံးကြား သူ့လီးကြီး က အမြှောင်းလိုက် ဝင်နေသည်။ ကား ဘရိတ်အုပ်တိုင်းသူက အသာလေး ညှောင့်ညှောင့်ပေးလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  က လက်နောက်ပြန်ဖြင့် သူ့လက်ကို တခါတရံ ဆွဲဆိပ်လေသည်။

သင်တန်းကျောင်း ရောက်တော့ တခါတရံ ကျောင်းခန်းအဝ ထိ အပေါ်လိုက်ပြီး သော်လည်းကောင်း၊ အောက်ထပ် လှေခါးရင်းနားထိ သာ လည်းကောင်း လိုက်ပို့ပြီး  နေထက်နိုင် က မြို့ထဲ လမ်းလျှောက်၊ ရှော့ပင်စန်တာ တွေထဲ လျှောက် လဘက်ရည်ဆိုင်ထိုင် ကာ သင်တန်းပြီးချိန်လောက် ပြန်လာခေါ်သည်။

တခါတရံ သင်တန်း ထဲထိ လိုက်ပို့လျှင် ကျောင်းအုပ်လည်းဖြစ် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ၏ ဆရာသမားလည်း ဖြစ်သူ ဦးမောင်မောင်ကြီး နှင့် နူတ်ဆက် စကားစမြီပြောပြီး မှ ပြန်ထွက်လာတတ်သည်။ ဦးမောင်မောင်ကြီးမှာ အရပ် ပုပြတ်ပြတ် ကိုယ်လုံး ခပ်တောင့်တောင့် အသားညိုညို အညာသား ဖြစ်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ထက်ပင် အရပ်က ပုသေးသည်။ တခါတရံ နေထက်နိုင် က သူ့စိတ်ထဲတွင် ဦးမောင်မောင်ကြီး များ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ကို ဒေါ့ကီ ဆွဲနေလျှင် ဆိုပြီး ပုံဖေါ်တွေးမိတတ်သေးသည်။

သင်တန်း ဆင်းလို့ ပြန်လာကြိုလျှင် လှေခါးမှ ဆင်းလာသော ကျောင်းသား လူပျို ပေါက်အရွယ်ကလေးများ ကို ကြည့်ရင်း ဘယ်ကောင်များ သူတို့ သင်တန်း ပြဆရာမ ကို မှန်းပြီး ထုနေမလဲ၊ သူတို့ ဆရာမ ကရော ဘယ်ကောင်ကို မျက်နှာသာ ပေးပြီး အကိုင် အနိူက်ခံနေသလဲ ဟု စိတ်ကူးယဉ်တွေးနေမိသည်။

သင်တန်းကျောင်းက အပြန်မှာလည်း ဘတ်စ်ကား ပေါ်တွင် ထုံးစံ အတိုင်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ကို သူ အနောက်က ကပ်ပြီး ထောက်လေသည်။ သူ့လက် က တခါတရံ သူမ ဘိုက်သားလေးကို သိုင်းဖက် ထားတတ်သည်။ တခါတရံ ထမိန် တလွှာကြားမှ လက်ထိုးထည့်ကာ ပေါင်တန်တို့ကို ပွတ်ပေးတတ်သည် မို့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ကတော့ အသားကျနေလေပြီ။

တနေ့တော့ သင်တန်းက အပြန် အချိန်ပို သင်ပေးခဲ့ရသဖြင့် မိုးချူပ်နေသည်။ ဘတ်စ်ကား တွေက ပိုကျပ်နေသည်။ သူတို့ စီးရမည့် ခရီးက လည်း နည်းနည်း လှမ်းတော့ အတွင်းထဲတိုးဝင်လာရာ ဒရိုင်ဘာ အနောက် ထိုင်ခုံတန်းတွေ ရှေ့ သို့ ရောက်လာလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  မှာ ပြတင်းပေါက် ကို မျက်နှာလှည့်ထားပြီး သူမ နောက်မှာ နေထက်နိုင် က ထုံးစံ အတိုင်း ကပ်ထပ် ထောက်လျှက် လိုက်လာလေသည်။ သူတို့ မှာ ကား အတက် ပေါက်ကို ကျောပေးနေရသဖြင့် တက်လာသည့်သူများက တိုးသွားလိုက်၊ ဆင်းသွားမည့်သူများက တိုးသွား လိုက်ဖြင့် အပွတ်အတိုက် ခံနေရလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  က သူမ နောက်ကျော်တွင် နေထက်နိုင် ရှိနေသည်မို့ လှည့်မကြည့်၊ ရှေ့ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်မှ မီးရောက် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် လမ်းဘေး ဆိုင်ခန်းတို့ကို ငေးရင်း လိုက်ပါလာလေသည်။ 

တနေရာ အရောက်တွင် သူ့ခြေထောက်သို့ တခုခု လာထိသဖြင့် နေထက်နိုင် ခေါင်းပြန်လှည့် ကြည့်လိုက်ရာ အဖိုးကြီး တယောက်ကို တွေ့ရလေသည်။ အဖိုးကြီး လက်မှ လက်ကိုင် ဒုတ်ကောက် က သူ့ခြေထောက်ကို လာထိုးမိခြင်းဖြစ်လေသည်။ ကားတွင်း လူမှာ ကျပ်နေပြီး ညအမှောင်လည်း ဖြစ်နေသဖြင့် အဖိုးကြီးကို လည်း မည်သူမျှ သေခြာ မမြင်ရ နေရာဖယ်ပေးမည့်သူလည်း မရှိသဖြင့် အဖိုးကြီးမှာ ဒုတ်ကောက် တချောင်း ဖြင့် ယှိင်လှုပ်နေလေသည်။ နေထက်နိုင် က အဖိုးကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်းမှ အဖိုးကြီး ဒုတ်ကိုင်ထားသော လက်ကို အုပ်ကိုင်ကာ သူက ဘေးသို့ အနည်းငယ်ဖယ်ပေးလိုက်ရင်း အဖိုးကြီး ပုခုုံးကို တွဲကိုင်ပေးလိုက်သည်။ အဖိုးကြီးက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ 

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ကတော့ သူမ အနောက်မှ အပြောင်းအလဲကို မသိလိုက်ခြေ။ ခနအကြာတွင် အဖိုးကြီး မျက်လုံးများက ထူးထူးခြားခြား တောက်ပြောင်လာ သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နေထက်နိုင် က အောက်ကို အသာငုံ့ကြည့်ရာ လမ်းဘေးမှ တချက်တချက် ဝင်လာ သောမီးရောင်ဖြင့် အဖိုးကြီး ၏ နောက်လက်တဖက်မှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ခါးလေးကို သိုင်းဖက်ရင်း ဘိုက်သားလေး ပေါ် လက်ဖဝါးတင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဖိုးကြီး ၏ ရှေ့ပိုင်းမှာ လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ၏ ဖင်သားကြီး များ နှင့် ဖိကပ်နေလေသည်။ ဟင် ဒီအဖိုးကြီး အရွယ် လီးတောင်တာပဲလားဟု နေထက်နိုင် က တွေးလိုက် ရင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ 

နောက်တော့ သေခြာ ကြည့်လိုက်တော့ ကား က နည်းနည်းလေး လှုပ်ရှားတာ နှင့် အတူ အဖိုးကြီးမှာ ဖင်ကို ကော့ကော့ ပြီး ဆောင့်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘတ်စကား အပေါ်တန်းကို ကိုင်ဆွဲထားသည့် သူ့လက်တဖက်ကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  က လာပြီး ဆိတ်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နေထက်နိုင် တယောက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ဘတ်စ်ကား ပေါ် တခါတလေ သူကြမ်း လိုက်လျှင် သူ့လက်ကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  လာဆိတ်တတ်သည် မဟုတ်လား အခု လည်း အဖိုးကြီး ဘယ်လောက်တောင် ကပ်ညှောင့် နေသည်လဲ မသိ သူ့လက်ကို ပင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  လာဆိတ်နေသည်။

“အာ့”

နေထက်နိုင် က အသံထွက် ကာ အော်လိုက်တော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  မျက်လုံးလေး ပြူးကျယ်သွားသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ထင်နေတာ နေထက်နိုင် က သူမ အနောက်မှာ ညှောင့်နေတာ။ အခုတော့ အသံက ဘေးက ထွက်လာသည်မဟုတ်လား။ ဘေးကို သူမ မျက်နှာ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ နေထက်နိုင် နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံသည်။ သေခြာသည် အနောက်က သူမ ကို ထောက်နေ သူမှာ နေထက်နိုင် မဟုတ်ပါလား၊ သူမ မျက်နှာ အမူအယာ ပြောင်းလဲ သွားပေမဲ့ လည်း ဘာမှ တော့ မပြော။ နေထက်နိုင် က လည်း မသိသလို ပင် ခပ်တည်တည် ဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို တခြား လှည့်ထားလိုက်သည်။

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ရှေ့ပြန်လှည့်သွားမှ အသာခေါင်းငုံ့ကာ အောက်ပိုင်း ဘယ်လို အခြေအနေဖြစ်နေပလဲ ဆိုတာ မျက်လုံးကစားလိုက်သည်။ ဟိုက် အဖိုးကြီး လက်က သည်သွက် ပါလား၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ထမိန် နှင့် ဘလောက်စ် ကြား ဟ နေတဲ့ ဘိုက်သားလေးကို သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ ပွတ်ပေးနေသည်။ လူတွေက လည်း တက်လိုက် ဆင်းလိုက် ပေမဲ့ ဘတ်စ်က မချောင်သေးဘူး။ အနောက်က အတိုး မှာ အဖိုးကြီးက လည်း ဘယ်လောက်တောင် ကော့ညှောင့်လိုက်လဲ မသိဘူး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ရှေ့တောင် နည်းနည်း ရွေ့သွားသည်။ သူမ လက်ဆွဲကိုင်ထားတဲ့ တန်း လွတ်သွားတော့ နေထက်နိုင် လက်ဖြန် ကို ပဲ လက်တဖက် နဲ့ ဆွဲခိုထားသည်။

သူမ လက်က နေထက်နိုင် လက်ဖြန်ကို ခပ်တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  မျက်နှာကို မသိမသာ ခိုးကြည့်လိုက် မိသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မျက်နှာလေး က နီတီတီ၊ နူတ်ခမ်းလေး က ခပ်ဟဟ ဖြစ်နေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ကာမ ဆန္ဒကြွလာရင် ဖြစ်တတ်တဲ့ မျက်နှာမျိုးပဲ။ နေထက်နိုင် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ဟိုက် အဖိုးကြီး ခုနက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ဘိုက်သားလေး ပွတ်နေတဲ့ လက်မရှိတော့ပါလား။ တချက်တချက် လင်းသွားတဲ့ အလင်းရောင် လေး အားနဲ့ သေခြာ စူးစိုက် ကြည့်လိုက်တော့ မှ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ထမိန် ထပ်စီးထားတဲ့ အလွှာ အောက်မှာ လှုပ်လှုပ် လှုပ် လှုပ် တွေ့နေရသည်။ အဖိုးကြီး ပေါ့။ 

သူ့လက်ကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ထမိန် ပတ်စီးထားတဲ့ အလွှာကြားက နေ လက်ထိုးထည့်ပြီး နှိုက်နေတာ။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  စောက်ဖုတ်ကို ထမိန်အလွှာပါးလေး တထပ် နဲ့ ပင်တီလေး နဲ့ အလွှာပါးလေး နှစ်ခု ပေါ်က နေ ကိုင် နိူက်နေတာ ပဲ ဖြစ်မည်။ အဲဒါကြောင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  သူ့လက်တွေကို တအားဆုပ်ကိုင် ထားတာ နေမည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  နူတ်ခမ်းလေး တွေ ပေါ်မှာ ချွေးလေး တွေတောင် တွေ့နေရသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  မျက်လွှာချပြီး မျက်လုံးလေး လဲ မှေးထားသည်။

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ဖင်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်တော့၊ ဘတ်စ်ကား လည်း မလှုပ် လူလည်း မတိုးပဲ နဲ့ အဖိုးကြီးက အနောက်က နေ ညှောင့် လိုးနေတာ တွေ့နေရသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ဖင်နဲ့ အဖိုးကြီး ပေါင်ခြံက ကပ်နေတော့ ဘယ်လို ဖြစ်နေမည် ဆိုတာ နေထက်နိုင် မမြင်ရပါ။ နောက် အဖိုးကြီး ဆက်တိုက် ညှောင့်ရင်းက ငြိမ်ကျသွားသည်။ ပြီးတော့မှ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး။ ဘယ်မှတ်တိုင် ရောက်နေပလဲ လို့ မေးလိုက်သည်။ နေထက်နိုင် က ရောက်နေတဲ့ မှတ်တိုင် ပြောလိုက်တော့၊ အင်း ရှေ့မှတ်တိုင် ဆင်းရမည်လို့ ပြောပြီး သူ့ကိုယ်ကို ဆင်းရမဲ့အပေါက်ဖက် လှည့်လိုက် သည်။ အဖိုးကြီး လုံချည်ရှေ့မှာ အစိုကွက်ကြီး တွေ့လိုက်ရသည်။

နေထက်နိုင် စိတ်ထဲ တွေးလိုက်မိသည်က တော့ အဖိုးကြီး သူဆင်းရမည့် မှတ်တိုင် ကျော်သွားတာပဲ ဖြစ်မည်ဟု။ လုံချည်ထဲ လရည်တွေ ထွက်ကျသည်အထိ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ဆောင့်ညှောင့် ပြီး မှ မှတ်တိုင် ကို ဆင်းသွား တာ ပဲ ဖြစ်မည်။

နေထက်နိုင်တို့ အိမ်နား မှတ်တိုင် မှာ ဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်ကြတော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်နောက်ဖက် ထမိန်မှာ အစိုကွက်ကလေး တွေ့ရသည်။ အဖိုးကြီး လရည်တွေ သူ့လုံချည်မှ စိုရွဲပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ထမိန်ပေါ်မှာ ပါ ပေသွားတာပဲ ဖြစ်မည် ဟု နေထက်နိုင် တွက်လိုက်သည်။ အိမ်နားလည်း ရောက် ပြီ၊ ညလည်း မှောင်နေပြီ မို့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ထမိန်လှည့်ဝတ်ဖို့ ပင် မပြောတော့။

အိမ်သို့ ရောက်တော့ နေထက်နိုင် မိဘ များက ညစာ စားဖို့ ပြောရာ ရေမိုးချိုးပြီးမှ စားမည်၊ အဖေ တို့ စားနှင့် ကြပါဟု ပြောရင်း သူတို့ လင်မယား အိပ်ခန်းသို့ ဝင်လာခဲ့ကြလေသည်။ အိပ်ခန်းထဲ ရောက်တော့ တံခါးပိတ်ပြီးတာ နှင့် နေထက်နိုင်က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ နူတ်ခမ်းချင်းစုပ်နမ်းလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကလည်း နေထက်နိုင် ကို ပြန်ဖက် ကာ ရမက်ကြွသော အနမ်း ဖြင့် တုံ့ပြန်လေသည်။ ခနချင်းမှာပင် တယောက် နှင့် တယောက် အဝတ်အစား များ အမြန် ချွတ်ပေးကြသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ၏ အတွင်းခံ ပင်တီလေး မှာ စောက်ရည် တို့ ဖြစ် စိုရွဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘတ်စ်ကား ပေါ်မှ အဖိုးကြီး ကလိသွားတာပဲ ဖြစ်မည်ဟု နေထက်နိုင် တွေးလိုက်မိကာ စိတ်တွေ ပိုကြွလာခဲ့သည်။

နေထက်နိုင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကိုယ်ကို တပတ်လှည့် သူ့ကို ကျောပေးစေကာ ကုတင်စောင်းကို လက်ထောက် ကုန်းစေလိုက်သည်။ နေထက်နိုင် ပေါင်ခွဆုံ ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပင့်ကိုင်ကာ ပွတ်ဆွဲလိုက် တော ပူနွေး ပြီး စောက်ရည်တွေ ရွဲနေသော စောက်ဖုတ်ကြီး မှာ စိတ်တွေ ကြွနေသဖြင့် ဖေါင်းကားနေလေသည်။

နေထက်နိုင် က သူ့လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စောက်ဖုတ်ဝတွင် တေ့ပြီး ဆောင့်သွင်းချလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ နေထက်နိုင် အကြမ်းပလန်းထိုးထည့်မှု ကြောင့် အနည်းငယ် နာသွားကာ အား ကနဲ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်သွားရသည်။ နေထက်နိုင် ကတော့ မကြားတော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ခါးကျင်ကျင်လေးကို ကိုင်ကာ အနောက်မှ ဆောင့်ကာ ဆောင့်ကာ လိုးတော့သည်။ သူ့စိတ်ထဲ မှာ ဘတ်စ်ကား ပေါ်က အဖိုးကြီး သူ့မိန်းမ ကို လိုးနေသည်ဟု မှန်းရင်း လိုးနေလိုက်သည်။

ကုတင်စောင်းကို လက်ထောက်ပေးကာ ကုန်းရင်း သူမ ဖင်ကြီးကို ကော့ကော့ပေးကာ အလိုးခံနေသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက်၊ သူမ နူတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ရင်း မျက်လုံးလေး စုံမှိတ်ကာ အံကြိတ်ခံရှာသည်။ မျက်လုံး စုံပိတ်ထားသော သူမ အတွေးထဲ မှာ သူမ ဘာကို တွေးနေတယ် ဆိုတာကိုတော့ သူမ မှ လွဲ၍ မည်သူ သိနိုင်ပါမည် နည်း။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း ၅။

သီရိရှင်းသန့်ဇြူ က ပထမ ဘတ်စ်ကား ပေါ်တွင် သူမနောက်မှ ကပ်ထောက်နေသူမှာ သူမ ယောက်ျား နေထက်နိုင် ဟု ထင်နေခဲ့သည်။ သူမ ကိုလည်း ထောက်နေကျမို့ အသာ ပင် သူမ ဖင်ကို လှုပ်ကာ ရမ်းကာ ဖြင့် မာတောင်နေသော လီးကို သူမ ဖင်ကြားရောက်အောင် နေရာ ရွေ့ပေးခဲ့သည်။ နောက်တော့ လီးကြီးမှာ တုတ်တုတ် ရှည်ရှည်ကြီးမို့ သူမ ယောက်ျား မဟုတ်မှန်းသိလိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးကို မသိမသာ စောင်းကြည့်လိုက်တော့ သူမ ဖင်ကို မျက်တောင်မခပ် ကြည့်နေသော သူမ ယောက်ျား နေထက်နိုင် ကို ဘေးမှာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ယောက်ျား က သူမ ကို တခြား ယောက်ျား တဦးက အနောက်မှ ထောက်နေသည်ကို သိသိ ကြီး နှင့် လွှတ်ပေးထားရုံ မရ၊ စိတ်ဝင်တစားပင် ကြည့်နေပါလား။ သူမ ယောက်ျား က ကပ်ကိုး တယောက်လား၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အနေနှင့် ခေတ်သမီးပျို မို့ ကပ်ကိုး ဆိုတာ ဘာလဲ သိပါသည်။ 

သို့သော်လည်း နေထက်နိုင် ကို သူမ အနေဖြင့် ဘယ်လို မှ ကပ်ကိုး ဖီးရှိသည်ဟု မထင်ခဲ့မိ။ ယခု ဘတ်စ်ကား ထဲတွင် သူမ ဖင်ကို ထောက်နေသူ လီးကြီးမှာ အတော်ပင် တုတ်ခိုင် ရှည်လျှားလှသည်ကို သူမ အတွေ့အကြုံ အရ သိနေသည်။ နှိုင်းယှဉ်ရမည်ဆိုလျှင် သူမ ကို ကားမောင်းသင်ပေးသူ ဦးစိုးမိုးအောင် လောက် ရှိပေမည်။ ထိုသူမှာ လက်ရဲ ဇက်ရဲလည်း ရှိလေသည်။ သူမ ယောက်ျားကို ဘေးမှာ ထားလျှက် ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် သူမကို လီးမာမာ ဖြင့် ထောက်ထိုးနေရုံးမက လက်တဖက်က လည်း သူမ ပေါင်အရှေ့ဘက်ကို ပွတ်ကာ စောက်ဖုတ်အထိ နိူက်နေ ပြန်သည်။ သူမ စောက်ဖုတ်မှာ လည်း စိတ်ထနေသဖြင့် ဖောင်းကြွကာ အရည်တွေ ရွဲနေလေပြီ။ 

ထိုအချိန်မှာ အနောက်က လူက စောက်စေ့နေရာကို ဖိကုတ်လိုက်သဖြင့် သူမ ရုတ်တရက် နေထက်နိုင် လက်ကို ပင် ဆွဲဆိတ်လိုက်မိလေသည်။ နောက်ပိုင်းတော့ သူမလည်း နေထက်နိုင် ကို ဂရု မစိုက်မိတော့ပါ။ သူမ ပေါင်ခွဆုံကြားကို လွှတိုက်နေသော လီးမာမာ ကြီး နှင့် သူမ စောက်ဖုတ်ကို ဆုပ်မွနေသော လက်ကိုသာ ဖီးထည့်ထားလိုက်တော့သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမတို့ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ စိတ်တအားကြွနေသော သူမ နှင့် နေထက်နိုင် တို့ နှစ်ယောက် အားကုန်လိုးဖြစ်ကြလေသည်။ လိုး ပြီး သွားတော့ သူမ ယောက်ျား အိပ်ပျော်သွားချိန်တွင် သူမ ကိုယ်ခန္ဓာက တခုခု ကို တောင်းတ သလို ဖြစ်နေရလေသည်။ ထိုအရာက တော့ ဘတ်စ်ကားပေါ်က သူမ ကို ထောက်ခဲ့သည့် သူလို လီး တုတ်တုတ် ရှည်ရှည်ကြီး ကိုပင် ဖြစ်လေသည်။ 

သူမ ကို ထိုကဲ့ သို့ လီးတုတ်တုတ်ရှည်ရှည်ကြီး ဖြင့် လိုးပေးခဲ့သူ ဦးစိုးမိုးအောင် ကို တမ်းတ မိတော့သည်။ ညက သူမ ယောက်ျား က သူမ ကို ကုတင်စောင်း လက်ထောက်ကုံးခိုင်း ကာ အနောက်က လိုးနေတုန်း သူမ စိတ်ထဲ တွင် ဦးစိုးမိုးအောင် သာ ဖြစ်လိုက်ပါတော့ဟု တွေးနေမိသည်။ ယခု အတော အတွင်းလည်း ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ အလုပ်တွေ များနေသဖြင့် သူမ နှင့် တွေ့ဆုံ ဖို့ အချိန်မရတာ ကြာနေတာလည်း ပါပါလိမ့်မည်။ ယခု တော့ အိပ်ယာထဲ မှာ လူးလွန့်ရင်း ဦးစိုးမိုးအောင် နှင့် သူမ ပထမဆုံး ဖြစ်ခဲ့ကြသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်မြင်ယောင်နေမိလေသည်။

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို သူမ ဘော့စ်က ကားမောင်း သင်ဖို့ ကားမောင်း သင်တန်း တက်ဖို့ ပြောလေသည်။ ကုမ္ပဏီ မှ သွားစရာလာစရာရှိလျှင် ကိုယ့်ဘာသာ ကားမောင်းသွားလို့ ရစေရန်ဟု ဆိုသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် ရှေ့တွင် သူမ ကားမောင်း သင်တန်း သွားဖို့ ဘော့စ် က ပြောထားကြောင်း သူမ မှာ လည်း စနေ၊ တနင်္ဂနွေ များပင်လျှင် သင်တန်း သွားနေရသဖြင့် မအားကြောင်း ငြီးမိသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က ဒါဆိုလျှင် မမလေး ဘော့စ်ကို ပြောပေးလေ၊ ဘော့စ် သဘောတူလျှင် သူသင်ပေးမည် ဟု ဆိုသဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဘော့စ်ကို ပြောလိုက်ရာ ဘော့စ်က သဘောတူသဖြင့် ဦးစိုးမိုးအောင်  ကို ဝမ်းသာ အားရပင် သင်ပေးတော့ ဟု ဆိုလိုက်မိသည်။

ပထမဆုံး ကားမောင်း သင်တာ စသည့် နေ့၊ ဦးစိုးမိုးအောင် က ညနေ အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် ကုမ္ပဏီမှ တခြားသူများ အိမ်တွေကို အရင် လိုက်ပို့ပေးပြီး ကားရှင်းသည့် လမ်းမ တခု သို့ မောင်းသွားလေသည်။ ထို လမ်းမ အရောက် လမ်းဘေး တနေရာတွင် ကားကို ထိုးရပ်ပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် ဦးစိုးမိုးအောင် တို့ နေရာချင်းလဲ ကာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က ကား မှာ အော်တိုဂီယာဖြစ်သဖြင့် ဘာမှ လုပ်စရာ မလို ဘရိတ် နှင့် လီဗာသာ ရှိကြောင်း ဘရိတ်နင်း ဂီယာပြောင်း ပြီး ဘရိတ်လွှတ်လိုက်လျှင် ကားစထွက်ပြီး မြန်ချင်လျှင် လီဗာနင်းရုံသာဟု ရှင်းပြသည်။ သို့သော် လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ တခါ မှ ကားမမောင်းဘူး သဖြင့် အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှား ပြီး အမှား များ ခနခန လုပ်မိလေသည်။ 

ကားစထွက်တော့ အနောက်မှ လာနေသည့်ကားက တိုက်မလို ဖြစ်ခြင်း၊ ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်လိုက်သဖြင့် နောက်က ကားက ဟွန်းအကျယ်ကြီးတီးကာ ကျော်တက် ဆဲဆို သွားခြင်း တို့ ကြောင့် ခနလေး နှင့် ဆက်မမောင်းရဲတော့၊ ဦးစိုးမိုးအောင် က ကားစမောင်းကာစ လူတွေ ဖြစ်တတ်ကြောင်း ဘာမှ စိတ်မပူရန် တနေ့ နည်းနည်းချင်းသာ စရန် သိပ်မလောရန် အားပေးပြီး ထိုမျှနှင့် ပင် ရပ်ကာ ကားရပ်ခိုင်း နေရာခြင်းလဲ ပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို အိမ်သို့ လိုက်ပို့ ပေးခဲ့လေသည်။

နောက်တနေ့ ကျတော့ ဦးစိုးမိုးအောင် က လမ်းမ ပေါ် ကားမောင်းသင်ရသည်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များကြောင်း ကား ရှင်း လူရှင်းသည့်ကွက်လပ်တခု ဘောလုံးကွင်းလို နေရာမျိုး တခုသို့ မောင်းသွားပြီး ထို ထဲတွင် မောင်းကြည့် ရန် ပြောသဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က လည်း သဘောတူလိုက်လေသည်။ ထိုကွင်းထဲသို့ ရောက်တော့ ကားလူ ဘယ်သူမှ မရှိပဲ ရှင်း နေသဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် ဦးစိုးမိုးအောင် တို့ နေရာချင်းလဲထိုင် ပြီး အမောင်းသင်ဖို့ စလေသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က စတီယာရင် ကို ဘယ်လို ထိန်း ဘရိတ်ကို ဘယ်လို နင်း စသဖြင့် ပြောပြပြီး မောင်းစေသည်။ 

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ အရမ်း ကြောက်တတ် သူ ဖြစ်သဖြင့် အမှား များစွာ လုပ်မိလေသည်။ စိတ်ဓါတ်လည်း တော်တော် ကျသွားပြီး ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ကျမိလေသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က သူ့လက်တဖက်ဖြင့် စတီယာရင်ဝှီးပေါ် လက်တင်ထားသော သူမ လက်ကလေးကို အုပ်ကိုင်ပြီး တသိမ့်သိမ့် ရှိုက်ငို နေသော သူမ ကျောပြင်လေးကို နောက်တဖက်ဖြင့် ဖိပွတ်ပေးရင်း နှစ်သိမ့်လေရာ အနည်ငယ်စိတ်ပြေရလေသည်။နောက်တော့ ဦးစိုးမိုးအောင် က၊

“မမ လေး စိတ်မရှိရင် ကျွန်တော် အကြံတခု ပေးချင်တယ်”

“ဘာလဲ ဦးကြီးစိုး”

“မမ လေး အနောက်မှာ ကျွန်တော်ထိုင် ပြီး လိုက်ပေးမယ် တကယ်လို့ အရေးအကြောင်း မမလေး အမှားလုပ်ခဲ့ရင် ကားကို ကျွန်တော် ထိန်းပေးလို့ ရမယ်”

“အင် ခုံ တခု ထဲမှာ ဘယ်လို ထိုင်မလဲ”

“မမလေး ကျွန်တော့်ကို ယုံတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်ပြမယ် ဘယ်လို ထိုင် မယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် ဘာမှ ညာဏ်မဆင်ပါဘူး”

“ဦးကြီးစိုးကို ကျမ ယုံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်း ကျပ်နေမှာပေါ့ နောက်ပြီး တယောက်ယောက်က မြင်သွားခဲ့ရင်လည်း”

“အော် မမလေး ကလည်း ဒီကွင်းထဲ စနေတနင်္ဂနွေကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မလာပါဘူး၊ အထူးသဖြင့် ဒီလို အချိန် ခွေးတကောင် ကြောင်တမြီးတောင် တွေ့ရဖို့မှ မလွယ်တာ၊ နောက်ပြီး တော့ အမြဲတမ်းလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ အစ ပိုင်း နာရီဝက်လောက် မောင်းလိုက်ပြီးလို့ မမလေး ကိုယ့်ဘာသာ မောင်းနိုင်ပြီ ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘေးခုံ မှာ ပြန်ပြောင်းထိုင်လိုက်ရုံပဲပေါ့”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဦးစိုးမိုးအောင် ပြောတာ မှန်နေသည်။ အနီးအနား မှာ လူသူ မရှိ ညနေ ကလည်း စောင်းနေပြီမို့၊ သဘောတူလိုက်သည်။ ကားစက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို အောက်ဆင်းခိုင်းလိုက် သည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က ဒရိုင်ဘာ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ခုံကို အနောက်ဖက်သို့ ရသလောက် ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ့ပေါင်နှစ်လုံးကို ကားကာ အလယ်တွင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ထိုင်ဖို့ နေရာလေး လုပ်ပေးပြီး ကားပေါ်တက်လာစေသည်။ 

တကယ်တော့ နေရာလေးမှာ ကျပ်ကျပ် သပ်သပ် လေး ဖြစ်နေသော်လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ရအောင် ဝင်ပြီး ဦးစိုးမိုးအောင် ပေါင်နှစ်လုံး ကြားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ ကိုယ်လုံးထွားကျိုင်းသော်လည်း ဘီယာဘိုက် တော့ ရှိသည်။ သူ့ဘိုက်ကြီးက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကျောကို လာထိနေလေသည်။ အနေအထားက ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို အနောက်မှ ဖက်ထားသလို ဖြစ်နေရသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် အမူအယာ မှာ တော့ မဟုတ်တာ လုပ်ဖို့ ကြံနေသည့် ပုံစံ မရှိ ရိုးရိုးသားသား ပင် ဖြစ်သည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က ကားစက်ကို နိုးကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို စမောင်းဖို့ ညွှန်ကြားလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ အလုပ်သွားလျှင် ဝတ်နေကြ ဒူးလောက် ရောက်သည့် စကဒ် နှင့် ဖြစ်သော်လည်း အောက်ဖက်မှာ အနည်းငယ် ခွဲထားသဖြင့် ခြေထောက် လှုပ်ရှားဖို့ သိပ်မခက်လှပါ။ သို့သော်လည်း သူတို့ နှစ်ယောက် ပေါင်ခြင်း လက်ခြင်းတို့ မှာ လွဲရှောင် မရ ပွတ်သတ်နေရလေသည်။

ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ မဟုတ်က ဟုတ်က ကြံစည်ပုံ မရသော်လည်း သူ့ဆီမှ ချွေးနံ့ နှင့် ယောက်ျား ကြီး အနံ့၊ အသားချင်း ထိနေသည့် အရာများက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  သတိမထားမိခင်မှာ ပင် သူမအသွေးအသား တို့ ကို တဖြည်းဖြည်း နိူးဆွလာခဲ့ လေသည်။

ထိုပုံစံ ဖြင့် အမောင်းသင်နေရာ အတော်လေး အလုပ်ဖြစ်သဖြင့် နှစ်ရက်သုံးရက်ခန့် ထို အတိုင်းပင် အမောင်းသင် ခဲ့ကြသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ခါးလေးကို၊ ပုခုံးကို လက်မောင်းကို၊ တခါတရံ ကိုင်ထား၊ ထိန်းပေးထား တတ် သည်ကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကလည်း မကန့်ကွက် သဖြင့် ထို အရာတို့မှာ ပုံမှန်လို ဖြစ်နေ လေပြီ။ ထို အတောအတွင်း နိုင်မင်းခန့် ကလည်း အလုပ်ကိစ္စ ဖြင့် ခရီးထွက်နေ၊ နေထက်နိုင် ကလည်း သူမ ကို မလိုးတာကြာပြီမို့ သူမ ကာမဆန္ဒတွေ လိုလားတောင့်တ နေသည် နှင့် တိုက်ဆိုင်နေလေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမ စိတ်ထဲ ဦးစိုးမိုးအောင် တယောက် သူမ အပေါ် အခွင့်ကောင်း ယူလျှင်လည်း ခွင့်ပြုဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ ထို အဆင့်မှ မတက် နိုင် ဖြစ်နေသဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် စိတ်မရှည်ချင်တော့ပေ။

တနေ့တွင် အခြား ဝန်ထမ်းများကို အိမ်များတွင် ချပြီး သူမတို့ ကားမောင်းသင်မည့် ကွင်းဘက်ကို အသွား လမ်းတွင် သန့်စင်ခန်းတခု ၌ ခနရပ်ခိုင်းပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ကာ သူမ တွင်ပါလာသည့် အဝတ်အစားတို့ကို လဲလိုက်လေသည်။ အပေါ်ပိုင်းမှ ပါးပါး လွှာလွှာ ကြိုးတချောင်း ဘလောက်စ် အကျီ နှင့် အောက်မှ ဒူးမရောက်တရောက် ဂါဝန်ပါးလေးကို လဲလှည်ဝတ်ဆင်ကာ ကားဆီ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် ကိုတော့ သူမ ရုံးတက် အဝတ်အစားများ ဖြင့် မလွတ်လပ်၊ စိတ်ကျဉ်းကျပ် ၍ ဟု အကြောင်းပြလိုက်လေသည်။

ကားမောင်းသင်သည့် ကွင်းရောက်တော့ ထုံးစံ အတိုင်း နေရာယူကြသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ဦးစိုးမိုးအောင် ပေါင် ကြား ဝင်ထိုင်လိုက်မိသည်နှင့် သူမ ဖင် ကို လီးမာမာ ကြီး လာထောက်တာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် ပျော်သွားသည်။ မသိချင်ယောင်ဆောင်ကို သူမ ဖင်ကို အသာရမ်း အနောက်ဖက်သို့ ကော့ပေးလိုက်တော့ ဖင်နှစ်လုံးကြား မှာ လီးကြီးက ထိုးဝင်လာသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် တယောက် အသက်ရှု တွေ မြန်လာသည်ကို သူမ ဂုတ်သား လေးများ မှ ခံစားသိနေရသည်။ ကားမောင်းနေရင်း တချက်တချက် သူမ ပုခုံးသားလေးကို မသိမသာ ခိုးနမ်း လိုက်သည်ကို လည်း သတိထား မိလိုက်သည်။ နာရီဝက်လောက် အကြာ မောင်းနေရင်း ဦးစိုးမိုးအောင် လက်ဖဝါးက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဂါဝန်အနားစ အောက်မှ ပေါင်တန် ပေါ်လာတင်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရ တော့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ရင်ခုံသံ တွေ မြန်လာရပြီး စောက်ဖုတ်မှာ အရည်တို့ ပင် စို့လာရသည်။ 

ဦးစိုးမိုးအောင် က သူမ ပေါင်တန်ကို စတင် ပွတ်ပေးနေစဉ် ဦးစိုးမိုးအောင် ဖုံး မှ အသံမြန်လာလေသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က ဖုံးကို ကိုင်လိုက်တော့ တယောက်ယောက်က သူ့ကို အမြန် လာခဲ့ဖို့ ခေါ်သည့် ဖုံး ဖြစ်နေသဖြင့် သူက ကားကို ရပ်ခိုင်းကာ နေရာခြင်းလဲလိုက်ရသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် အနည်းငယ် စိတ်ပျက် မိပေမဲ့ ဒါအစပဲလေဟု တွေးရင်း စိတ်ဖြေလိုက်ရသည်။

နောက်တနေ့ ကျတော့ ရုံးအပြန် သူတို့ ကားကို မောင်းသည့် ဒရိုင်ဘာမှာ တခြား တယောက် ဖြစ်နေသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် ဘယ်မှာလည်း မေးတော့ ခွင့်ယူထားသည်ဟု ဆိုသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဦးစိုးမိုးအောင် ဖုံးကို ခေါ်ကြည့်တော့လည်း ဖုံးမကိုင်၊ ဖုံးပိတ်ထားပုံ ရသည်။

နောက်တနေ့နေ့လည်တွင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် ဦးစိုးမိုးအောင် ဖုံးကို ထပ်ခေါ်တော့ ဖုံးကိုင်လာသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ပြောပါ”

“ဦးကြီးစိုး ဘယ်ရောက်နေတာလဲ၊ မနေ့က ဘာလို့ ခွင့်ယူတာလည်း နေမကောင်းလို့လား”

“ကောင်းပါတယ် မမလေး၊ ကျွန်တော် တမင်ခွင့်ယူလိုက်တာပါ”

“ဟင် ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မိသားစု ကိစ္စကြောင့်လား”

“မဟုတ်ပါဘူး၊ မမလေး၊ ကျွန်တော် ရုံးမှာ အလုပ်ချိန်ပြောင်းပေးဖို့ တင်ထားတယ်”

“ဟင် ဘာများ ဖြစ်လို့လဲ၊ ကျမ ကို ကားမောင်းသင်ပေးတာကရော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ”

“မမလေး ကားမောင်းသင်တန်းသာ သွားတက်လိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် သင်ပေးနိုင်မယ် မထင်တော့ဘူး”

“အဲတော် ဘာဖြစ်ရတာတုန်း၊ ကျမ ကို တတ်အောင် သင်ပေးမယ်လို့ ဦးကြီးစိုး ပဲ ဂတိပေးထားပြီးတော့၊ အခု ကျမ တောင် တော်တော်လေး ဟုတ်လာပြီး ဘယ်လို ဖြစ်ပြီး စိတ်ပြောင်းသွားရတာလဲ”

“မမလေး စိတ်တော့ မရှိပါနဲ့ နားနဲ့ မနာ ဖဝါးနဲ့ နာပါ။ ဟိုနေ့က မမလေး အဝတ်အစားလဲပြီး သင်တော့ အရမ်းဆက်ဆီ ဖြစ်နေတယ်။ နောက်ပြီး မမလေး ရဲ့ ပုခုံးသား လည်တိုင်တွေက လည်း ဝင်းမွတ်နေပြီး ပေါင်တန်တွေက လည်း အရမ်းလှနေတော့ ကျွန်တော် စိတ်ဆင်ရိုင်းတွေ ချွန်းအုပ်မရတော့ဘူး၊ တော်ကြာ အခက်တွေ့တော့မယ်ဆိုပြီး စိုးရိမ်မိလို့ပါ”

“အို ဦးကြီးစိုးက လည်း ဘာမှ အခက်တွေ့စရာ မရှိပါဘူး၊ ကျမက ဘာပြောနေလို့ စိုးရိမ်နေရတာလဲ၊ လုပ်မနေနဲ့ ဆင်ခြေတွေ ပေးမနေနဲ့ ညနေ ကျမကို ပြန်လာသင်ပေးတော့ဒါပဲ”

“မမလေး မသိပါဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော့်ကိုယ် ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ထိန်းရသလဲ ဆိုတာ၊ ရူးတောင် ရူးချင်တယ်။ အဲလို မဖြစ်တော့လို့ပါ”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ စိတ်ထဲ တွေးမိတာကတော့ ဒီမအေပေးကြီး က သူ့ကို လာပါ ကျမကို လာလိုးပါတော့လို့ မပြောပြော အောင် လှည့်ပတ် ပညာပေးနေတာပဲ၊ ဟု တွေးမိသည်။ စိတ်ထဲမှာ ဒေါပွ မိသည်။ တချိန်ထဲမှာပင် စိတ်တွေ ပိုထလာရသည်။ သူမ အတွင်းစိတ်မှာက ထိုကဲ့ သို့ မိန်းမ တွေက တောင်းတောင်းပန်ပန် လိုးပါ တော့ဟု ပြောအောင် အနိုင်ကျင့် အကျပ်ကိုင်တတ်သည့် ယောက်ျား မျိုးကို ပိုစိတ်လာမိသည်။

“ကဲပါ ဘာမှ လျှာရှည်မနေနဲ့ မနက်ဖြန် နဂို အချိန် ကားပြန်မောင်း၊ ကျမ ကို ကားမောင်းသင်ပေးဒါပဲ၊ မဟုတ်လို့ကတော့ ဘောစိကို တိုင်လိုက်မယ် ဒါပဲ”

“အင်း၊ ဟုတ် ဟုတ် မမလေး”

~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း ၆။

နောက်နေ့တွင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ရုံးမဆင်းခင် အိမ်သာထဲ ဝင်ပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်သည်။ အပေါ်မှ ကြိုးတချောင်း အကျႌအပါး ခါးတို အဝါရောင် တွင် အဖြူရောင် ပန်းပွင့် ကလေး များ နှင့် အောက်မှ ဘောင်းဘီတို ဟော့ပန့် အတို လေး ဝတ်ပြီး အပေါ်မှ ဂျင်းဂျတ်ကတ် နှင့် ထမိန် ကို ထပ်ဝတ်ထားလိုက်သည်။

ထုံးစံအတိုင်း တခြားဝန်ထမ်းများကို လိုက်ချပေးပြီးမှ သူတို့ ကားမောင်းသင်မည့်ကွင်းသို့ မောင်းလာခဲ့သည်။ ကွင်းထဲ ရောက်မှ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ ကိုယ်ပေါ်မှ ဂျက်ကတ် နှင့် ထမိန်တို့ကို ချွတ်ပြီး အိပ်ထဲ ခေါက်ထည့်လိုက် သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ နေရာမှ ဆင်းကာ ဒရိုင်ဘာ ထိုင်ခုံဘက်သို့ လျှောက်လာသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဆင်းလာသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က၊

“ဦးကြီးစိုး ဘယ်သွားမလို့လဲ”

“ကျွန်တော် ဟိုဘက်သွားထိုင် မလို့ မမလေး”

“အာ အရင်အတိုင်းပဲ ထိုင်ပါဦး ကျမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို စိတ်မချသေးဘူး”

“မမလေး မသိဘူး၊ မမလေး အဲလို အဝတ်အစား နဲ့ ဆက်ဆီဘော်ဒီနဲ့ ဆို ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်ပဲ ပေါက်ကရ အမှားတွေ လုပ်မိလိမ့်မယ်”

“အို လုပ်ချင်တာလုပ် ကျမ ဂရု မစိုက်ဘူး၊ ကားမောင်းတတ် ဖို့က အဓိကပဲ”

“ဟောဗျာ ဒါဆိုလဲ ပြီးရော”

ဦးစိုးမိုးအောင် က ဒရိုင်ဘာ ထိုင်ခုံကို နောက်ဖက်သို့ တိုးလိုက်ပြီး တက်ထိုင်လိုက်သည်။ သူကားပေးထားသော ပေါင် နှစ်လုံးကြားမှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က သူ့ပုဆိုးပေါ် မထိုင်မိစေရန် ပုဆိုးကို သူ့ပေါင်ခွဆုံနားထိ ဆွဲတင်ထားလိုက်သည်။

ကားတံခါးပိတ်ကာ စက်နိုးလိုက်တော့ ဦးစိုးမိုးအောင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ခါးလေး ကို ခါတိုင်း ကိုင်နေကြလို ပင်ကိုင်ထားသည်။ သို့သော် ဒီနေ့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဝတ်ထားသည်က ကြိုးလုံးသေးသေးလေး နှင့် ရှေ့မှာ ရင်ဘတ်အတော်ဟိုက် သော ဘလောက်စ် အကျႌလေး ဖြစ်သဖြင့် သူမ ဝတ်ထားသည့် ဘရာဇီယာ အသားရောင် လေး နှင့် ရင်သား အပေါ်ပိုင်း ဝင်းဝင်းလေးကို ပါ မြင်နေရသည်။သူမ က ဆံပင်ကို လည်း အနောက်မှာ စုချည်ထားပြီး ခေါင်းပေါ် ခွေတင်ကာ ကလစ် ဖြင့် ထိုးထားသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း လည်တိုင်၊ပုခုံးတို့ မှာ ဝင်းနေကာ မွှေးညှင်းနုနုလေး တွေကို ပင် မြင်နေရသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က၊

“ကဲ ဒီတခါတော့ ကျွန်တော်တို့ တဆင့်မြင့် မယ်။ ကျွန်တော် ပါးစပ်က နေ ဘာလုပ်ညာလုပ်လို့ မပြောတော့ဘူး”

“ဟင် ဘယ်လို ဘယ်လို”

“ဒီလိုလေ၊ မမလေး ကို ညာဘက်ကွေ့ ဆိုရင် ကျွန်တော်က ညာဘက်လက်မောင်းကို ထိမယ်၊ ဘယ်ဘက်ကွေ့ ဆိုရင် ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ထိမယ်၊ ညာဘက်ပေါင်ကို ထိရင် လီဗာနင်းမယ်၊ ဘယ်ဘက်ပေါင်ကို ထိရင် ဘရိတ်အုပ်မယ်၊ ဘိုက် ကို ထိရင် ဂီယာ ကို ပတ်ကင်းမှာ ထားမယ်”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ဦးစိုးမိုးအောင် ၏ အစီအစဉ်ကို ကြားတော့ စိတ်ဝင်စား ပြီး အိုကေဟု ဆိုလိုက်သည်။ သို့ ဖြင့် သူတို့ စမောင်းကြသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်မောင်းသား လေး တွေ ပေါင်တန်လေးတွေ၊ ကို ကိုင်တွယ်ရင်းက လက်ရဲလာခဲ့သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ဟော့ပင် ဝတ်ထားသည်မို့ ဦးစိုးမိုးအောင် လက်ဖဝါး ကြမ်းကြမ်း ကြီးတွေ သူမ ပေါင်တန် အသား ကို လာပွတ်တာ၊ လက်မောင်းကိုလာပွတ်တာတို့ ကို ခံရသဖြင့် ရမက် ဆန္ဒတွေ ထကြွလာခဲ့သည်။ 

ဦးစိုးမိုးအောင်  လီးကြီးမှာ လည်း မာတောင် နေပြီး သူမ ဖင်ကြားလေးသို့ ထိုးထောက်လျှက် ရှိနေလေပြီ။ သို့ဖြင့် တနေရာ တွင်၊ သူမ ခါးတို အကျႌကြောင့် လွတ်နေသော ဘိုက်သားလေးကို ဦးစိုးမိုးအောင် က လှမ်းကိုင်လိုက်ရာ၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် ဘရိတ်ဆောင့်နင်းကာ ဂီယာကို ပတ်ကင်းသို့ ဆွဲချလိုက်လေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး ရုတ်တရက်မို့ အင့်ကနဲ ဖြစ်သွားကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်ကို အနောက်မှ လီးကြီးက ညှောင့်ထိုးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလေသည်။

“ဦးကြီးစိုး ဘာလို့ ရပ်ခိုင်းတာလည်း ရုတ်တရက်ကြီး”

“ဆောရီးမမလေး၊ မမလေး အသားလေး တွေက ချောမွတ် နေတာမို့ ကျွန်တော် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ ဘိုက်သားလေး ကိုင်လိုက်မိတာပါ”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က မျက်စောင်းလေး နောက်ပြန်ထိုးရင်း  ညုတုတု သံလေး ဖြင့်

“လူဇိုး”

ဟုပြောလိုက်သည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က၊

“ဟုတ်ကဲ့ မမလေး ကျွန်တော် သတိလွတ်သွားတယ်”

“ကျမ နားလည်ပါတယ် ဦးကြီးစိုး စိတ်မပူနဲ့”

“အင်း ကျွန်တော်တို့ ပြန်ခေါက်ကြတော့မလား”

“အင် အစောကြီးရှိသေးတယ်၊ နောက်ထပ် ထပ်မောင်းလိုက်ရအောင် အရှိန်ရနေတုန်းလေး”

“ဟုတ်ကဲ့ မမလေး”

ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် အထာပေးနေသည်ကို ရိပ်မိနေလေပြီ၊ သို့သော်လည်း တချက်အမှား နှင့် သူအလုပ်ပြုတ်၊ ထောင်ကျသွားနိုင်သည်ကို တွေးမိသဖြင့် မစွန့်စားရဲသေးပေ၊ ဘောင်အတွင်းက သာ ဟိုကိုင် ဒီကိုင် နှင့် အရသာခံနေလိုက်သည်။

“မမလေး နည်းနည်း မြန်မြန်မောင်းကျင့်ရအောင်”

“အင်း မောင်းကြည့်မယ်လေ”

“ဟွန်းတီးဖို့ ကျတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လို အချက်ပေးရမှာလဲ”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ခန စဉ်းစားလိုက်ရင်း၊

“ကျမ လည်ကုတ်လေးကို ထိလေ”

“အာ လက်က အဲဒီထိလာဖို့က ကျပ်နေတယ် ချက်ခြင်းရောက်ဖို့ မလွယ်ဘူး”

“အာ့ဆိုလည်း ဦးကြီးစိုး မေးနဲ့ ထိလိုက်”

“အင်း ဟုတ်ကဲ့ မိတာနဲ့ ထိလိုက်မယ် အာ့မျိုး”

ဟု ဆိုကာ သူ့နူတ်ခမ်းတို့ ဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်ကုတ်နှင့် ပုခုံးကြားလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ တွန့်ကနဲ တချက်ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမ စောက်ဖုတ်လေးမှာ စိုလာနေလေပြီ။

“အင်းအင်း ဦးကြီးစိုး”

ဦးစိုးမိုးအောင် က သူမ ညာဘက်ပေါင်ကို သူ့လက်ဖဝါးကြီးဖြင့် ပွတ်ပေးရင်းက လီဗာကို နင်းခိုင်းရင်း သူမ လည်ကုတ်ကို နမ်းကာ ဟွန်းတီးခိုင်းလေသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ တဖြည်းဖြည်း ဖြင့် ရဲတင်းလာပြီး ဘယ်ဘက်လက်က သူမ ဘိုက်သားလေးကို ပွတ်ရင်း က သူမ လည်ကုတ်လေးကို နမ်းလေသည်။ သူ့လီးကြီးကလည်း အရမ်းကို မာတောင် တင်းကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်လုံးကြားကို ထိုးထောက်နေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် မှာ ကွင်းကို ပတ်ကာ မောင်းနေရင်း ဦးစိုးမိုးအောင် ကိုင်ချင်တာ ကိုင်ပြီး လုပ်ချင်တာ လုပ်နေသည်ကို လည်း ဂရု မစိုက်တော့ခြေ။ နောက်တော့ ဦးစိုးမိုးအောင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အကျႌအောက်မှ လက်လျို ကာ ရင်သား အစုံကို ဘရာဇီယာပေါ်မှ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ငြီးသံလေး သဲ့သဲ့ ထွက်လာရသည်။ နောက်တော့ ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ ရုတ်တရက် သူ့လက်တွေကို သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကိုယ်ပေါ်မှ ခွာလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ လည်း အံအားသင့်သွားပြီး၊

“ဟင် ဘာဖြစ်လို့လဲ ဦးကြီးစိုး”

“မမလေး ဆောရီး ခွင့်လွတ်ပါ၊ ကျွန်တော် မလုပ်သင့်ဘူး ကျွန်တော်က အဲလို မျိုးကို ကျွန်တော့် မိန်းမ ဒါမှ မဟုတ် ကျွန်တော့် စော် ကို ပဲ လုပ်တတ်တာ”

“အိုကေလေ ဒါဆိုလည်း ကျမကို ဦးကြီးစိုး စော် လို့ သဘောထားလိုက်ပေါ့”

“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”

“ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရတာလဲ”

“ကျွန်တော့် စော် က ကျွန်တာ့် ပြောစကားကို နားထောင်ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဘာလုပ်လုပ် မငြင်းဘူး”

“အိုကေ ကျမ လည်း အဲလို နေမယ်လေ”

“ကျွန်တော်က သူတို့ကို သူတို့ နာမည် ပဲ ခေါ်တယ်၊ နောက်ပြီးတော့ စကားအသုံးအနှုံး ကြမ်းကြမ်းတွေလည်းသုံးပြီး ပြောတယ်”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ဦးစိုးမိုးအောင် အလိုးကို တအားခံချင်နေပြီမို့ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် သဘောတူဖို့ကို သာ စိတ်ထဲ ရှိတော့သည်။

“ဒါဆိုလည်း ကျမကို မမလေး မခေါ်နဲ့တော့ သီရိ လို့ ခေါ်”

“မမလေး ၊ မမလေး ဘာလိုချင်တယ် ဆိုတာ ကျွန်တော်သိသလို၊ ကျွန်တော်ကလည်း မမလေးကို ပေးချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အခုထဲက ဖြစ်ချင်တာတွေ ပြောထားမယ်၊ အဲဒါတွေကို လက်ခံနိုင်မှ ရှေ့ဆက်ရအောင်”

“ပြော ဘာတွေလဲ”

“ပထမ အချက်က ကျွန်တော်က မမလေးကို နာမည်နဲ့ ခေါ်မယ်၊ အသုံးအနှုံးရိုင်းရိုင်းတွေသုံးချင်သုံးမယ်၊ ကျွန်တော် က ကြမ်းကြမ်း တမ်းတမ်း ဆက်ဆံချင် ဆက်ဆံမယ် မမလေး က ဟင့်အင်း လို့ ပြောလို့ မရဘူး”

“အင်း ပါ ဆို ဦးကြီးစိုး ကလည်း များလိုက်တဲ့ စည်းကမ်းတွေ လုပ်စရာရှိတာလုပ်တော့”

“ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင် မိဖြူ ထ ကားပေါ်က ဆင်း၊ နင့် ဘလောက်စ်အကျႌကို ချွတ်ပြီး ကားနောက်ခန်းက ဆိုဖာပေါ် တင်ထားလိုက်”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်း ကားအပြင်ထွက်လိုက်သည်။ အပြင်မှာက မှောင်နေပြီး အဝေးကြီးမှ ဓါတ်မီးတိုင်လေး များသာ မြင်နေရသည် မို့ သူမ အကျႌကို ချွတ်ကာ ကားနောက်ခန်းတံခါးဖွင့် ဆိုဖာပေါ်တင်ထားလိုက်သည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် လည်း ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။

“ကဲလာ ငါ့အကျႌကို ချွတ်ပေး ပြီး နင့်နူတ်ခမ်းလှလှ လေးတွေနဲ့ ငါ့ကို အနမ်းမိုးရွာစမ်း”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ချက်ချင်း ဦးစိုးမိုးအောင် အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူ့ရှပ်အကျႌကို ကြယ်သီး ဖြုတ်ပေးရင်းက ရင်ဘတ်ပုခုံးတို့ ကို တမွမွ ဖြင့် နမ်းလေသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် ရင်ဘတ်မှာ အမွှေးအမြင်များနှင့် ဘီယာဘိုက် ဖောင်းဖောင်းကြီးလည်း ရှိလေသည်။

“မိဖြူ ကောင်မ နင့်ကြည့်တော့ ရိုးရိုးအေးအေး နဲ့ မခုတ်တတ်တဲ့ ကြောင်လို ပဲ တော်တော်နံ့တာပါလား”

“ကျမ က အဲလို မဟုတ်ပါဘူး ရှင့်မို့လုပ်ပေးတာပါ”

“အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့ ကောင်မ သွား ကားဘောနက်ပေါ်မှာ မှောက်ပြီး ကုုံးပေးစမ်း”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ကားဘောနက် နွေးနွေးပေါ်မှာ မှောက်ပေးရှာသည်။ သူမ မှာ ထိုကဲ့ သို့ အတွေ့အကြုံမျိုး တခါမှ မရှိဘူးခြေ၊ ရုံးမှ ကားဒရိုင်ဘာ အဖိုးကြီး နှင့် ကွင်းပြင်ထဲ အလိုးခံရတော့မည်ကို တွေးရင်းက ပင်တီလေး မှာ စောက်ရည်တွေ စိုရွဲနေရပြီ။ ဦးစိုးမိုးအောင် က သူမ နောက် သို့ ရောက်လာပြီး  ကျောပြင်မှ ဘရာဇီယာဂျိတ်ကို ဖြုတ် သူမ ကိုယ်ပေါ်မှ ကျော်ချွတ်ကာ ကားမှန်ပေါ်သို့ ပြစ်တင်လိုက်သည်။ သူမ ကျောပြင်လေးကို သူ့လျှာကြီး ဖြင့် ရက်ရင်း သူမ ဖင်လုံးများကို လက်ဖြင့် ဆုပ်နှယ်ရင်း တချက်တချက် ရိုက်လိုက်သေးသည်။

“အဲဒီ ဖင်ကြီးကို ရုံးမှာ စတွေ့ကတည်းက အနောက်က နေ ဆောင့်ဆောင့်လိုးချင်နေတာ ကြာလှပြီ၊ ခုမှ ပဲ အခွင့်ရတော့တယ်”

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခန်း ၇။

ဦးစိုးမိုးအောင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လက်မောင်းလေးကို ဆွဲကာ သူ့ဖက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး နူတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်း ဦးစိုးမိုးအောင် ကိုယ်ကြီးကို သူမ လက်ကလေးများဖြင့် ပြန်သိုင်းဖက်ကာ ရမက်ထန်ထန် အနမ်းများဖြင့် တုံ့ပြန်လေသည်။သူတို့ နှစ်ယောက် ငါးမိနစ်လောက် နူတ်ခမ်းချင်း စုပ် လျှာချင်း စုပ်နမ်းလိုက်ကြ ပြီးမှ ဦးစိုးမိုးအောင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပုခုံးလေးကို ဖိကာ သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရက် ဖြစ်သွားမှ ဦးစိုးမိုးအောင် က သူ့ပုဆုံးကို ဖြည်ကာ ပုခုံးပေါ် ကွင်းသိုင်းလိုက်လိုက်သည်။ ပုဆိုးအောက်မှာ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ ပင် ဝတ်မထားသဖြင့် လီးညိုညို တုတ်တုတ်ကြီးက ဖြောင်းကနဲ သူမ မျက်နှာရှေ့တည့်တည့်မှာ ပေါ်လာသဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အံအားသင့်သွားမိသည်။ 

သူမ တွေ့ဖူးခဲ့သည့် လီးတွေ ထဲမှာ အတုတ်ဆုံး နှင့် အရှည်ဆုံး ဖြစ်မည်ဟု တွေးမိရင်း ကြက်သည်းပင်ထသွားမိသည်။လီးကြီးမှာ အကြောပြိုင်းပြိုင်းထလျှက်၊ ဒစ်ဖူးကြီးမှာ မှိုကြီးလို ဖေါင်းကား ကာ ကြက်သွေးရောင် ရင့်ရင့် ဖြစ်လေသည်။ လီးတန်အရင်းမှာတော့ လမွှေးများ ထူထပ် ကောက်ကွေးလျှက်၊ တချို့ အမွှေးဖြူများပင် ရှိနေလေသည်။  ဦးစိုးမိုးအောင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ  ခေါင်းကို ဆွဲကာ သူမ မျက်နှာကို သူ့ပေါင်ခြံနား ကပ်လိုက်တော့ ၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် နူတ်ခမ်းလေး အသာဟ ကာ ဒစ်ဖူးကြီးကို ငုံပေးလိုက်သည်။

တုတ်ခိုင်ကြီးမားလှသော လီးကြီးမို့ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ပါးစပ်ထဲ မဆန့်မပြဲ ဝင်သွားပြီး အာဂေါင်နားထိ ရောက်သွားသဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အသက်ရှုပင် မှားသွားရသည်။ သို့သော်လည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကာမရမက်တို့ မှာ ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန် နေပြီမို့ အသက်အောင့်ရင်းက မြိန်ရည် ရှက်ရှည် စုပ်ပေးရှာသည်။

ခနအကြာတွင် ဦးစိုးမိုးအောင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး အောက်ပိုင်းမှ ဘောင်းဘီတိုရော၊ စောက်ရည်များ စိုရွဲနေသည့် ပင်တီကိုပါ ချွတ်ပြစ်ပြီး ကားရှေ့မှန်ပေါ် ပြစ်တင်လိုက်သည်။ နောက်တော့ သူမ ကို မချီကာ ကားဘောနက်ပေါ် တင်လိုက်လေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ကားဘောနက်ပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေး ဖြစ်လျှက်က ပေါင်နှစ်လုံးကို ကားပေး ရှာသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ထမိန် အရှည် မြန်မာ အဝတ်အစား ဝတ်ထားလျှင် အပြင်ပန်းကြည့်တော့ ပိန်လျှလျှလေး လို ထင်ရသော်လည်း ချွတ်လိုက်တော့ ပေါင်လုံး ခြေသလုံးတို့ မှာ တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် လေးဖြင့် ချောမွတ်နေကာ ဆက်ဆီ အရမ်းဖြစ်လေသည်။ 

စောက်ဖုတ်မှာလည်း အမွှေးပါးပါးလေး ကို ညှပ်ထားသဖြင့် စောက်ဖုတ်နှစ်ခမ်းထူထူကြီး အလယ်မှ တွန့်လိမ်လိမ် စောက်ဖုတ် အတွင်းနူတ်ခမ်းသားလေး တွေကို အတွင်းသား နီတာရဲ အရည်စိုလဲ့ကာ မြင်နေရလေသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က သူမ ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင် ဝင်ကာ သူ့လီးကြီးကို လက်တဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ရင်း စောက်ဖုတ်အကွဲကြားသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“အားးးးး အု၊ ဦးကြီးစိုး နာတယ် ခနလေး အိုးးးးးးးးးးးးးး”

လီးကြီးမှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အလိုးခံဖူးသည့် လီးများထဲ မှာ အကြီးဆုံး လို ဖြစ်နေသည့် အပြင် ဦးစိုးမိုးအောင် က လည်း ရုတ်တရက် ဆောင့်လိုးချလိုက်သဖြင့် နာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“စောက်ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း ကောင်မ၊ နင် အဲလောက် အလိုးခံချင်နေတာ နင့်လို ကောင်မမျိုး ခုလို ကွင်းပြင်ထဲ ကားခေါင်းပေါ် တင်ပြီး ကြမ်းကြမ်း လိုးပြစ်ရမယ်”

ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နို့တွေကို လက် နှစ်ဘက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖင်ကို ကော့ပြီး အသေကြုံး ဆောင့်လိုးလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ပထမပိုင်း နာကျင် ပြီး အောင့်သွားသဖြင့် မျက်ရည်တွင် ထွက်ကျလာခဲ့ရသော်လည်း နောက်ပိုင်း တဖြည်းဖြည်း နှင့် အရသာတွေ့လာတော့သည်။

“အား….ဟင်းးးးးးး…..အီးးးးးးး”

“ဖွတ်…ဖတ်….ဖတ်…ပလွတ်…ဖြွတ်…..”

“အိ..အိ….အိ….အီးးးးးး”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ အလိုးခံရလို့တခါမှ မငြီးဘူးသော်လည်း အခုတခါတော့ အသံလေးပင်ထွက်ကာ ငြီးမိရှာသည်။၏

“ကောင်မ ကောင်းနေပီမလား စောက်သံက တငြင့်ငြင့် နဲ့၊ နင့်စောက်ဖုတ်က လည်း လိုးလို့ ကောင်းလိုက်တာ စေးနေတာပဲ အီးးး”

ထိုကဲ့ သို့ အတန်ကြာ ဆောင့်လိုးနေပြီးမှ ဦးစိုးမိုးအောင် က သူ့လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ကားဘောနက်ပေါ်မှ ဆွဲချပြီး သူ့ကို ကျောပေးလျှက် ဘောနက်ပေါ် မှောက်ရက် ကုံးစေသည်။ ပြီးမှ သူမ ခါးကို ကိုင်ကာ အနောက် မှ ဆောင့် လိုးပြန်သည်။ ထိုသို့ ဦးစိုးမိုးအောင် က တောက်လျှောက် မနားတန်းလိုးနေလေရာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် သုံးလေး ခါမျှ ကာမ ဆန္ဒအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရလေသည်။ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် အနောက်မှ လိုးနေရင်း က လီးကို ကမန်းကတမ်း ဆွဲထုပ်ကာ သူ့ဘက်သို့ လှည့်စေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူ့လက်သို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် လှည့်လိုက်တော့ ပုခုံးကို ဖိချလျှက် ဒူးထောက်ထိုင်စေပြီး သူ့လီးကြီးကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ထုလိုက်ရင်း လရည်များ တဖြစ်ဖြစ် ဖြင့် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ရင်သား တွေပေါ်သို့ ညှစ်ထုတ်ချလိုက်ကာ ပြီးသွားတော့သည်။

ဦးစိုးမိုးအောင် က သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို သူ့လရည်များအား သူမ နို့တွေနို့သီးခေါင်း လည်ပင်းတို့ကို သနပ်ခါး၊ လိုးရှင်း လူးသလို လူးစေသည်။ ဘာနှင့် မှ သန့်ရှင်း ရေးမလုပ်ရ ဟု ပြောလိုက်သည်။ ပြီးမှ သူမ ကို ဆွဲထူကာ သူ့ချစ်သူ အလား နူတ်ခမ်းပါးတို့ ကို စုပ်နမ်းလေသည်။ အချိန်က လည်း မိုးအတော်ချူပ်နေပြီမို့ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အဝတ်အစား များ ပြန်လည်ဝတ်ကာ ကားပေါ်ပြန်တက်ကြသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အိမ်ရှေ့သို့ လိုက်ပို့ပေးပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းကာနီး တွင်သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို ဦးစိုးမိုးအောင် က သူ့ ချစ်သူ ကဲ့ သို့ ကြင်နာ အနမ်း ဖြင့် စုပ်နမ်းပြီး လမ်းခွဲခဲ့ကြလေသည်။

ထိုညက နေထက်နိုင် မှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို စောင့်ရင်း ဖြင့် တီဗီရှေ့ တွင် အိပ်ပျော်နေလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က သူမ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဦးစိုးမိုးအောင် လရည်အနံ့ များ ဖြင့် မွံစော် နေသဖြင့် ကမန်းကတန်း ရေချိုးခန်း ဝင်ကာ ရေအမြန်ချိုးလိုက်ရသည်။ ပြီးမှ နေထက်နိုင် ကို သွားနိုးပြီး သူတို့ အိပ်ခန်းသို့ ဝင်လေသည်။ နေထက်နိုင် က သူမ ကို နမ်းရှုံ့ ပြီး ဇာတ်လမ်းစ ရန်ပြင်သော်လည်း ဒီနေ့ အလုပ်မှာ အရမ်းပင်ပန်းသည် ဟု အကြောင်းပြ ငြင်းကာ အိပ်လိုက်လေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ အိပ်ယာပေါ် လှဲလိုက်သည်နှင့် အရမ်းပင်ပန်းနှုံးနှယ်နေသည်မို့ တုံးကနဲ အိပ်မောကျသွားတော့ရာ နေထက်နိုင် ခမျာ သူ့ကို ကျောပေး အိပ်ပျော်နေသော မိန်းမ ဖင်ကားကား လေးကို ကြည့်ရင်း ဂွင်းထု စိတ်ဖြည်ဖျောက်လိုက်ရတော့သည်။

………………..

နောက်နေ့မနက် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အိပ်ယာက နိုးတော့ သူ့ကို အပြုံးဖြင့် မိုးကြည့်နေသော နေထက်နိုင် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟော ချစ်လေး နိုးလာပလား၊ မနေ့က အလုပ် တော်တော် များတယ်ထင်တယ် အိပ်လိုက်တာ တုံးကနဲပဲ”

“ဟုတ်တယ် မောင် ဆောရီးပဲနော် ညက”

“အို ရပါတယ်ကွာ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကဲလာ ထထ”

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ လည်း အိပ်ယာကမန်းကတန်းထ ရေမိုးချိုးကာ အလုပ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်လေသည်။ ပြီးမှ မီးဖို မှာ ပြင်ဆင်ထားသော မနက်စာ ကို နေထက်နိုင် နှင့် အတူစားလိုက်ကြသည်။ နေထက်နိုင် အဖေ မှာ ရုံးသို့ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ကာ နေထက်နိုင် အမေ မှာ ဘုရားခန်းထဲ ပုတီးစိတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ သူမ စားစရာများကို ဂရုတစိုက်ထည့်ပေးပြီး သူမ အပေါ် ကြင်နာလှသော နေထက်နိုင် ကို ကြည့်ရင်း မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေ မိသည်။ ငါတော်တော်ဆိုးတာပဲ၊ ကာမ ဆန္ဒနဲ့ ပတ်သက်ရင် ငါ့ကိုယ်ငါ ကွန်ထရိုးလုပ်ဖို့ မလွယ်ပါလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

နေထက်နိုင် တယောက် ရုံးသွားရန် ထွက်သွားပြီး ခနအကြာတွင် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို လာကြိုသော ရုံးကား ရောက်လာလေသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ သူမ ထုံးစံ အတိုင်း ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရုံးအဝတ်အစား တို့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ၊

“မိဖြူ ညီး က ဒီ ရုံးယူနီဖောင်း နဲ့ လည်း ဆက်ဆီ ဖြစ်တာပဲ”

ဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။ မနက်အိပ်ယာနိုးကတည်းက နောင်တ ရသလို ဖြစ်နေသော သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က မျက်နှာပျက်သွားပြီး၊

“ဦးကြီးစိုး၊ အပြောအဆို ဆင်ခြင်ပါ၊ မနေ့ က ကျမ စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ မှားမိခဲ့တာ၊ အဲဒီ အဖြစ်အပျက်တွေ ကို မေ့လိုက်ပါတော့၊ ဘယ်တုံးကမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ သာ မှတ်ထားလိုက်ပါ၊ အရင်အတိုင်းပဲ ပုံမှန်ဆက်ဆံပါ”

ဟု မျက်နှာတည်တည် နှင့် ခပ်ထန်ထန်လေး ပြောလိုက်လေသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် မှာ အနည်းငယ် မခံချိ မခံသာ ဖြစ်သွားသော်လည်း၊ မိန်းမ နှင့် ယောက်ျား လည်းဖြစ်၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ရုံးတွင် ပေါက်ရောက်သူ ဖြစ်ပြီး ဘော့စ် ကပင် မျက်နှာသာပေးထားခြင်း ခံရသူ ဖြစ်တာက တကြောင်း၊ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကြောင့် သူအလုပ်ပြုတ်သွားနိုင်သည်ကို သတိထားမိသည်။ သူက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို မနေ့ညက စိတ်ကြိုက်လိုးခဲ့သည် ဆိုတာကိုလည်း သူများ လျှောက်ပြောပါ က မည်သူမှ ယုံနိုင်ဖွယ်လည်း မရှိသည်ကို သူသဘောပေါက်သည်၊ ထို့ ကြောင့်လည်း မခံချင်စိတ်ကို မျိုသိပ်ကာ အောင့်အီးလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ပါ မမလေး ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်၊ နောက်တခါ အပြောအဆို ဆင်ခြင်ပါ့မယ်”

………………………..

ထိုသို့ ဖြင့် တပတ်လောက် သီရိရှင်းသန့်ဖြူ တယောက် ကားမောင်းသင်ခြင်းကို မလုပ်တော့ခြေ၊ ဘော့စ်က ဘယ်လို အခြေအနေရှိလည်း ဟု မေးတော့ မှ သူမ အလုပ်ရှုတ်နေသဖြင့် မသင်ဖြစ်သေးကြောင်းပြောရာ ဘော့စ်က အမြန်လုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းလေသည်။ ထို အချိန်တွင် အနီးနား ၌ ဦးစိုးမိုးအောင် ကလည်း ရှိနေသည်မို့ ဘောစ်က ဦးစိုးမိုးအောင် ကို ခင်ဗျား သူ့ကို အမြန်ဆုံး တတ် အောင် သင်ပေးလိုက်လေဟု ပြောသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နှင့် ဦးစိုးမိုးအောင် တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဟုတ်ကဲ့ ပါဟု ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။

ထိုညနေ အခြားဝန်ထမ်းများကို လိုက်ပို့ပေးပြီး သူတို့ အမောင်းသင်နေကျ ဘောလုံးကွင်းကို သွားကြသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ရုံး ယူနီဖောင်း ရင်ဖုံး ဘလောက်စ် နှင့် အောက်မှ စကဒ် နှင့် ဖြစ်လေသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် က ကားရပ်ကာ ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံ နောက်ရွေ့ပေးပြီး ဒရိုင်ဘာဆိုက်တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ က ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထုံးစံအတိုင်း ဦးစိုးမိုးအောင် ပေါင်ကြားတွင် ထိုင်လေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ သူမ ဖင်သား ပေါင်တို့ ဖြင့် ဦးစိုးမိုးအောင် ပေါင်တို့ ပွတ်ထိမိသည်နှင့် ကြက်သီး ထ သွားလေသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း တပတ်လောက် လိင်မဆက်ဆံဖြစ်ပေ၊ ဦးစိုးမိုးအောင် နှင့် လိုးခဲ့သည်မှာ နောက်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ 

ယခုတော့ ဦးစိုးမိုးအောင် ၏ အထိအတွေ့ အနံ့အသက် တို့က သူမ ကို နောက်ဆုံး အကြိမ် အလိုးခံခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည် တမ်းတ မိလာလေသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် ၏ တုတ်ခိုင် ထွားကျိုင်းလှသည့် လီးတန်ကြီး ၏ ပြည့်ကျပ် ပွတ်တိုက်ခံရသည့် အရသာကို ပြန်လိုချင်လာမိသည်။ ဦးစိုးမိုးအောင် မှာလည်း သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်သား သူ့ပေါင်ခွဆုံ သို့ ရောက်သည်နှင့် လီးကြီးမှာ ဖြောင်းကနဲ ထလာရလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ကို လိုးပြီး နောက် အိမ်က မိန်းမ ကြီးကို လိုးရသည်မှာ အရသာ မရှိတော့ သလို ဖြစ်နေ ရသည်၊ သူစားနေကျ စော်မှာ လည်း ယခုတလော အဆက်အသွယ်ပြတ်နေသည်။ 

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ၏ ကျစ်ကျစ် လစ်လစ် ကိုယ်လုံး နှင့် စေးကျပ်နေသည့် စောက်ဖုတ် အိအိလေးကို တမ်းတနေမိသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ကို မာရေ ကျောရေ ဆက်ဆံခဲ့သည့် ကောင်မ ကို သူသိပ်မကြည် သဖြင့် သူ့စိတ်ကို သူ ချိုးနှိမ်ထားခဲ့ရလေသည်။ ထို့ ကြောင့်လည်း ကားစမောင်းသည့် အချိန် တွင် မလို အပ် ပဲ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ အသား ကို မထိ မကိုင် ဖြစ်အောင် စိတ်ထိန်းကာ ထားခဲ့သည်။

သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ကားကို သာ ဂရုတစိုက် မောင်းနေသော်လည်း သူမ စိတ်ကတော့ သူမ ဖင်ကို ထောက်ထားသော လီးကြီး ဆီ မှာသာ ရောက်နေလေသည်။ သူမ ပုခုံးသား လည်တိုင်ပေါ်သို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်သော လေပူ တွေက သူမ စိတ်တွေကို ဂယောက်ဂရက် ထစေလေသည်။ နေထက်နိုင် မှာ သူမ နှင့် ထိတွေ့မှုကို တတ် နိုင်သမျှ ရှောင် နေ သည်ကို သတိထားမိတော့ ပိုပြီး လိုလားတောင့်တလာမိလေသည်။ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ မှာ ရုတ်တရက် ဘရိတ်ကို အုပ်ချလိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် ကားဆောင့်ရပ်သွားသဖြင့် ဦးစိုးမိုးအောင် ၏ မာတောင်နေသော လီးကြီးမှာ သီရိရှင်းသန့်ဖြူ ဖင်ကြားသို့ တိုးဝင်လာ ပြီး ဦးစိုးမိုးအောင် လက်များက သီရိရှင်းသန့်ဖြူ နို့တွေကို အုပ်ကိုင်မိလေသည်။

“အု..”

“မမလေး ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ”

“ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ ဦးကြီးစိုး ကရော ဘယ်လို လုပ်နေတာလဲ”

“ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ကားမောင်းသင်နေတာလေ”

“ဟိုနေ့တုန်းက တော့ အဲလို မဟုတ်ပါဘူး”

“ဘယ်လို အဲလို မဟုတ်တာလဲ မမလေး”

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အပိုင်း (၂) ဆက်ရန် >>>>>